Το παλάτι του φεγγαριού

13 Τ Ο Π Α Λ Α Τ Ι Τ Ο Υ Φ Ε Γ Γ Α Ρ Ι Ο Υ να κοίταζες έβλεπες ένα μουντό ανοιχτό καφετί, ωστόσο κα­ μάρωνα για την εφευρετικότητά μου. Οι φίλοι μου το έβρισκαν κάπως παράξενο, αλλά είχαν πια συνηθίσει να περιμένουν από μένα παράξενα πράγματα. Σκεφτείτε την ικανοποίηση, τους εξηγούσα, να χώνεσαι στο κρεβάτι σου γνωρίζοντας ότι τα όνει­ ρά σου θα λάβουν χώρα πάνω απ’ την αμερικανική λογοτεχνία του 19ου αιώνα. Φανταστείτε την ευχαρίστηση να τρως με ολό­ κληρη την Αναγέννηση να κρύβεται κάτω από το φαγητό σου. Στην πραγματικότητα δεν είχα ιδέα ποια βιβλία βρίσκονταν σε ποια κουτιά, αλλά από τότε ήμουν άσος στο να σκαρώνω ιστο­ ρίες και μου άρεσε πώς ηχούσαν αυτές οι προτάσεις, έστω κι αν ήταν ψεύτικες. Τα κατά φαντασίαν έπιπλά μου έμειναν άθικτα για έναν πε­ ρίπου χρόνο. Τότε, την άνοιξη του 1967, ο θείος Βίκτορ πέθανε. Αυτός ο θάνατος ήταν ένα τρομερό πλήγμα για μένα∙ από πολλές απόψεις υπήρξε το χειρότερο πλήγμα που δέχτηκα ποτέ. Ο θείος Βίκτορ δεν ήταν μόνο ο άνθρωπος που αγαπούσα περισσότερο στον κόσμο, ήταν ο μοναδικός συγγενής μου, ο μοναδικός μου σύνδεσμος με κάτι ευρύτερο από τον εαυτό μου. Χωρίς εκείνον ένιωθα χαμένος, κατακεραυνωμένος από τη μοίρα. Αν είχα, κατά κάποιο τρόπο, προετοιμαστεί για τον θάνατό του, θα μου ήταν ίσως ευκολότερο να τον αντιμετωπίσω. Πώς όμως να προε­ τοιμαστεί κανείς για τον θάνατο ενός υγιούς πενηνταδυάχρονου; Ο θείος μου απλώς έπεσε νεκρός ένα ωραίο απόγευμα στα μέσα Απριλίου και από κείνη τη στιγμή η ζωή μου άρχισε να αλλάζει, άρχισα να χάνομαι μέσα σε έναν άλλο κόσμο. Δεν έχω να πω πολλά για την οικογένειά μου. Τα πρόσωπα που έπαιξαν ρόλο ήταν λίγα και τα περισσότερα δεν έμειναν για πολύ στο προσκήνιο. Ζούσα με τη μητέρα μου ώσπου έγινα έντεκα χρονών, τότε, όμως, εκείνη σκοτώθηκε σε ένα αυτοκι­ νητικό δυστύχημα, όταν την παρέσυρε ένα λεωφορείο που ντε