Το παλάτι του φεγγαριού

12 P A U L A U S T E R λούμπια, όλοι οι πρωτοετείς από άλλες πόλεις έπρεπε να μένουν μέσα στην πανεπιστημιούπολη ∙ με το που τελείωσε το πρώτο έτος, όμως, μετακόμισα σε ένα διαμέρισμα στη δυτική 112η Οδό. Έζησα εκεί τα επόμενα τρία χρόνια, ως τη στιγμή που έπιασα πάτο. Με όλες τις πιθανότητες εναντίον μου, ήταν θαύ­ μα που άντεξα τόσο καιρό. Έζησα σ’ εκείνο το διαμέρισμα μαζί με περισσότερα από χίλια βιβλία. Ανήκαν αρχικά στον θείο μου, τον Βίκτορ, που τα είχε συλλέξει αργά σε διάστημα τριάντα περίπου χρόνων. Προ­ τού φύγω για το κολέγιο, μου τα πρόσφερε αυθόρμητα ως απο­ χαιρετιστήριο δώρο. Έκανα ό,τι μπορούσα για να αρνηθώ, αλλά ο θείος Βίκτορ ήταν συναισθηματικός και γενναιόδωρος άνθρω­ πος και δεν θα μ’ άφηνε να απορρίψω την προσφορά του. «Δεν έχω λεφτά να σου δώσω» μου είπε «ούτε και κάποια συμβουλή. Πάρε αυτά τα βιβλία για να με κάνεις ευτυχισμένο». Τα βιβλία τα πήρα, αλλά για τον επόμενο ενάμιση χρόνο δεν άνοιξα ούτε ένα από τα κουτιά στα οποία ήταν φυλαγμένα. Το σχέδιό μου ήταν να πείσω τον θείο μου να τα πάρει πίσω, εντωμεταξύ όμως δεν ήθελα να πάθουν τίποτα. Όπως αποδείχτηκε, τα κουτιά μού φάνηκαν πολύ χρήσιμα στην κατάσταση που βρισκόμουν. Το διαμέρισμα της 112ης Οδού δεν ήταν επιπλωμένο και, αντί να ξοδευτώ για πράγματα που ούτε ήθελα ούτε και διέθετα χρήματα για ν’ αποκτήσω, μετέτρεψα τα κουτιά σε «κατά φαντασίαν έπιπλα». Ήταν περί­ που σαν να έφτιαχνα ένα παζλ: μάζευα τα χαρτόκουτα κι έφτια­ χνα μ’ αυτά διάφορες συνθέσεις, τα παρέτασσα σε σειρές, τα τακτοποιούσα ξανά και ξανά, ώσπου στο τέλος άρχισαν να μοιά­ ζουν με έπιπλα. Δεκαέξι κουτιά χρησίμευσαν σαν βάση για το στρώμα μου, άλλα δώδεκα έγιναν τραπέζι, εφτά απ’ αυτά έγιναν καρέκλες, άλλα δύο έγιναν κομοδίνα και πάει λέγοντας. Το συνολικό αποτέλεσμα ήταν μάλλον μονοχρωματικό, όπου και