Το παλάτι του φεγγαριού

Τ Ο Π Α Λ Α Τ Ι Τ Ο Υ Φ Ε Γ Γ Α Ρ Ι Ο Υ 27 κάτω κάτω; Ποιος άλλος μπορεί να συνεχίσει την παράδοση; Ξεκινώ με τα βιβλία. Ναι, ναι, όλα τους. Σε ό,τι με αφορά, αυτό δεν μπορούσε να έρθει σε καλύτερη στιγμή. Όταν τα μέτρησα σήμερα το απόγευμα, ήταν χίλιοι τετρακόσιοι ενενήντα δύο τόμοι. Ευοίωνος αριθμός, νομίζω, αφού υπενθυμίζει την ανα­ κάλυψη της Αμερικής από τον Κολόμβο, άλλωστε και το κολέγιο στο οποίο πηγαίνεις ονομάστηκε έτσι προς τιμήν του Κολόμβου. Κάποια από αυτά τα βιβλία είναι μεγάλα, κάποια είναι μικρά, άλλα είναι χοντρά, άλλα είναι λεπτά, όλα τους όμως περιέχουν λέξεις. Αν τις διαβάσεις, αυτές οι λέξεις ίσως να σε βοηθήσουν στη μόρφωσή σου. Όχι, όχι, δεν θέλω ν’ ακούσω τίποτα. Ούτε την παραμικρή διαμαρτυρία. Μόλις εγκατασταθείς στη Νέα Υόρκη, θα σου τα στείλω. Θα κρατήσω το δεύτερο αντίτυπο του Δάντη, κατά τ’ άλλα όμως εσύ θα πρέπει να τα πάρεις όλα. Με­ τά είναι η ξύλινη σκακιέρα. Θα κρατήσω τη μαγνητική, η ξύλι­ νη όμως θα πρέπει να περάσει στα χέρια σου. Έπειτα είναι και η θήκη για τα πούρα με τα αυτόγραφα των παικτών του μπέιζ­ μπολ. Έχουμε σχεδόν κάθε παίκτη των Καμπς των δύο τελευ­ ταίων δεκαετιών, μερικά αστέρια και κάποια λιγότερο διάσημα ονόματα απ’ όλο το πρωτάθλημα. ΟΜατ Μπατς, ο Μέμο Λούνα, ο Ριπ Ρεπούλσκι, ο Πάτσι Καμπαλέρο, ο Ντικ Ντροτ. Και μόνο η ασημαντότητα αυτών των ονομάτων θα πρέπει να τα κάνει αθάνατα. Μετά από αυτό, περνώ σε διάφορα αντικείμενα, σε μαραφέτια, μπιχλιμπίδια και προσωπικά αντικείμενα. Τα ανα­ μνηστικά σταχτοδοχεία μου από τη Νέα Υόρκη και το Άλαμο, τις ηχογραφήσεις του Χάιντν και του Μότσαρτ που έκανα με την Ορχήστρα του Κλίβελαντ, το άλμπουμ με τις οικογενειακές φω­ τογραφίες, την πλακέτα που κέρδισα παιδί όταν βγήκα πρώτος στον μουσικό διαγωνισμό της Πολιτείας. Αυτό έγινε το 1924, αν μπορείς να το πιστέψεις, πολύ μα πολύ καιρό πριν. Τέλος, θέλω να πάρεις εσύ το τουίντ κοστούμι που αγόρασα από το κατάστη