Το παλάτι του φεγγαριού

P A U L A U S T E R 26 νω στο μάγουλό του κι έπειτα έσβησε το αποτσίγαρο στο αγαπη­ μένο του σταχτοδοχείο, ένα αναμνηστικό από την Παγκόσμια Έκθεση του 1939. Κοιτώντας με με μάτια υγρά με τρυφερότητα, ήπιε ακόμα μια γουλιά από το ποτό του, πλατάγισε τα χείλη του και έβγαλε έναν βαθύ αναστεναγμό. «Και τώρα φτάνουμε στα δύσκολα». Είπε. «Την κατακλείδα, τους αποχαιρετισμούς, τα περίφημα τελευταία λόγια. Λοιπόν, τα μαζεύουμε. Σελώνουμε το άλογο. Έτσι δεν λένε και στα γουέστερν; Αν δεν μαθαίνεις συχνά νέα μου, Φιλέα, να θυμάσαι ότι θα είσαι στη σκέψη μου. Μακάρι να ’ξερα πού θα βρεθώ, αλλά ξαφνικά νέοι κόσμοι γνέ­ φουν και στους δυο μας και αμφιβάλλω ότι θα έχω πολλές ευ­ καιρίες να σου γράψω». Ο θείος Βίκτορ σταμάτησε για να ανάψει άλλο ένα τσιγάρο κι εγώ μπορούσα να δω το χέρι του που έτρεμε κρατώντας το σπίρτο. «Κανείς δεν ξέρει πόσο θα κρατήσει αυτό» συνέχισε «αλλά ο Χάουι είναι πολύ αισιόδοξος. Οι συμφωνίες ως τώρα είναι για μακρινά μέρη και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι θ’ ακολουθήσουν κι άλλα. Κολοράντο, Αριζόνα, Νεβάδα, Κα­ λιφόρνια. Θα τραβήξουμε προς τα δυτικά, θα χωθούμε βαθιά στην Άγρια Δύση. Θα είναι ενδιαφέρον, νομίζω, αν μη τι άλλο. Ένα τσούρμο πρωτευουσιάνοι στη γη των καουμπόηδων και των Ινδιάνων. Εγώ όμως το ευχαριστιέμαι στη σκέψη αυτών των ανοιχτών εκτάσεων, στη σκέψη ότι θα παίζω τη μουσική μου κάτω από τον ουρανό της ερήμου. Ποιος ξέρει, ίσως μου απο­ καλυφθεί κάποια νέα αλήθεια εκεί έξω». Ο θείος Βίκτορ γέλασε, σαν να ήθελα να υπονομεύσει τη σοβαρότητα αυτής της σκέψης. «Το θέμα είναι» συνέχισε «ότι επειδή έχω να καλύψω τόση απόσταση, θα πρέπει να ταξιδεύω με ελάχιστες αποσκευές. Κάποια αντικείμενα θα πρέπει να ξε­ καθαριστούν, να δοθούν, να πεταχτούν. Κι επειδή με πονά να σκέφτομαι ότι θα εξαφανιστούν για πάντα, αποφάσισα να τα παραδώσω σ’ εσένα. Ποιον άλλο μπορώ να εμπιστευτώ, στο