Το παλάτι του φεγγαριού

P A U L A U S T E R 24 αυτό όμως δεν σήμαινε ότι δεν είχε τραύματα να επιδείξει. Η εμφάνισή του ήταν ενοχλητικά παραμελημένη (κουμπιά που έλειπαν, κολάρα λεκιασμένα, τα ρεβέρ των παντελονιών του φαγωμένα), ενώ ως και τα αστεία του είχαν αρχίσει να παίρνουν έναν πικραμένο, σχεδόν δηκτικό τόνο. Τα σημάδια αυτά ήταν αρκετά κακά, όμως το πιο ανησυχητικό για μένα ήταν η σωμα­ τική κατάπτωση. Υπήρχαν στιγμές που σκουντουφλούσε εκεί που περπάταγε (ένα μυστήριο λύγισμα των γονάτων), έπεφτε πάνω στα πράγματα, έδειχνε να ξεχνάει πού βρισκόταν. Ήξερα ότι η ζωή με την Ντόρα τού είχε κοστίσει, ωστόσο πρέπει να υπήρχε και κάτι άλλο. Επειδή δεν ήθελα να ενταθεί η ανησυχία μου, κατάφερα να πείσω τον εαυτό μου ότι τα προβλήματά του δεν σχετίζονταν τόσο με το σώμα του, όσο με την πνευματική του κατάσταση. Ίσως να είχα δίκιο, τώρα όμως που το ξανασκέ­ φτομαι δυσκολεύομαι να φανταστώ ότι τα συμπτώματα που είδα για πρώτη φορά εκείνο το καλοκαίρι ήταν άσχετα με την καρδιακή προσβολή που τον σκότωσε τρία χρόνια αργότερα. Ο ίδιος ο Βίκτορ δεν είπε τίποτα, το σώμα του, όμως, μου μιλούσε με έναν κώδικα, κι εγώ δεν διέθετα τα απαραίτητα εφόδια ή τη λογική για να τον αποκρυπτογραφήσω. Όταν επέστρεψα στο Σικάγο για τις χριστουγεννιάτικες δια­ κοπές, η κρίση έδειχνε να έχει πια περάσει. Ο Βίκτορ είχε ανα­ κτήσει ένα μεγάλο μέρος της ζωντάνιας του και, ξαφνικά, σπου­ δαίες εξελίξεις δρομολογούνταν. Τον Σεπτέμβριο εκείνος και ο Χάουι Νταν διέλυσαν το συγκρότημα Moonlight Moods και δημιούργησαν ένα άλλο, ενώνοντας τις δυνάμεις τους με τρεις νεότερους μουσικούς, οι οποίοι ανέλαβαν τα ντραμς, το πιάνο και το σαξόφωνο. Τώρα αυτοαποκαλούνταν Moon Men και τα περισσότερα από τα τραγούδια τους ήταν δικά τους. Ο Βίκτορ έγραφε τους στίχους, ο Χάουι συνέθετε τη μουσική και τραγου­ δούσαν, κατά κάποιο τρόπο, και οι πέντε μαζί. «Τέρμα τα κλα