Το παλάτι του φεγγαριού

Τ Ο Π Α Λ Α Τ Ι Τ Ο Υ Φ Ε Γ Γ Α Ρ Ι Ο Υ 23 περίσσευμα για να με στηρίξει στην έξοδό μου στη λεγόμενη πραγματική ζωή. Τα λίγα πρώτα χρόνια κράτησε με ευσυνειδη­ σία αυτό το ποσό άθικτο. Με τάιζε με δικά του έξοδα και χαιρό­ ταν να το κάνει, ήταν περήφανος για την υπευθυνότητά του και δεν έδειχνε καμιά πρόθεση να αγγίξει ολόκληρο ή έστω ένα μέρος του ποσού. Όμως με την Ντόρα τώρα στο προσκήνιο, ο Βίκτορ άλλαξε το σχέδιό του. Αποσύροντας τους τόκους που είχαν μαζευτεί στο συνολικό ποσό, μαζί με λίγα επιπλέον χρή­ ματα, με έγραψε σε ένα ιδιωτικό οικοτροφείο στο Νιου Χαμσάιρ, σκεπτόμενος ότι έτσι θα επανόρθωνε τα αποτελέσματα των κα­ κών υπολογισμών του. Αφού η Ντόρα δεν αποδείχτηκε η μητέ­ ρα που εκείνος ήλπισε ότι θα μου πρόσφερε, δεν έβλεπε για ποιο λόγο να μην αναζητήσει μια άλλη λύση. Κρίμα, βέβαια, για τα επιπλέον χρήματα, αλλά ήταν αναπόφευκτο. Όταν ο Βίκτορ αντιμετώπιζε μια επιλογή ανάμεσα στο τώρα και το αργότερα, διάλεγε πάντα το τώρα και, δεδομένου ότι όλη του η ζωή ήταν δέσμια στη λογική αυτής της παρόρμησης, ήταν απλώς φυσικό ότι θα διάλεγε πάλι το τώρα. Πέρασα τρία χρόνια στην Ακαδημία Αρρένων του Άνσελμ. Όταν γύρισα στο σπίτι μετά το δεύτερο έτος, είχαν ήδη χωρίσει οι δρόμοι του Βίκτορ και της Ντόρα αλλά δεν είχε νόημα να αλλάξω πάλι σχολείο, κι έτσι ξαναγύρισα στο Νιου Χαμσάιρ με το τέλος των καλοκαιρινών διακοπών. Οι εξηγήσεις του Βίκτορ σχετικά με το διαζύγιο ήταν αρκετά μπερδεμένες και ποτέ δεν ήμουν σίγουρος τι συνέβη στ’ αλήθεια. Έγινε μια κουβέντα για τραπεζικούς λογαριασμούς που άδειασαν και για σπασμένα πιά­ τα, έπειτα αναφέρθηκε ένας άντρας που τον έλεγαν Τζορτζ κι εγώ αναρωτήθηκα μήπως είχε κι αυτός ανάμειξη σε όλα αυτά. Δεν πίεσα τον θείο μου για λεπτομέρειες, ό,τι έγινε έγινε, άλ­ λωστε έδειχνε μάλλον ανακουφισμένος παρά πληγωμένος που ήταν πάλι μόνος του. Ο Βίκτορ επέζησε των γαμήλιων πολέμων,