Το παλάτι του φεγγαριού

P A U L A U S T E R 22 αμβλύνοια εκ μέρους της, μια έλλειψη πνευματικής ευστροφίας, που αποτελούσε κακό οιωνό για τις προοπτικές αυτής της ένω­ σης. Σύντομα έμαθα ότι υπήρχαν δύο Ντόρα. Η πρώτη ήταν όλο φούρια και ενεργητικότητα, ένας χαρακτήρας απότομος και ανδροπρεπής, που τριγυρνούσε σαν σίφουνας στο σπίτι με την αποτελεσματικότητα ενός λοχία, ένα προπύργιο εύθραυστης ευθυμίας, ένας παντογνώστης, ένα αφεντικό. Η δεύτερη Ντό­ ρα ήταν μια φιλάρεσκη μπεκρού, ένα κλαψιάρικο φιλήδονο πλάσμα γεμάτο αυτολύπηση, που περιφερόταν φορώντας ένα ροζ μπουρνούζι και έβγαζε τα άντερά της στο πάτωμα του κα­ θιστικού. Από τις δυο προτιμούσα τη δεύτερη, μόνο και μόνο για την τρυφερότητα που έμοιαζε να μου δείχνει εκείνες τις στιγμές. Όταν όμως η Ντόρα ήταν μεθυσμένη, έθετε ένα αίνιγ­ μα που δεν ήμουν σε θέση να λύσω, επειδή οι στιγμές της κα­ τάρρευσής της έκαναν τον Βίκτορ μελαγχολικό και δυστυχισμέ­ νο και, περισσότερο από οτιδήποτε στον κόσμο, απεχθανόμουν να βλέπω τον θείο μου να υποφέρει. Ο Βίκτορ μπορούσε να τα βγάλει πέρα με τη νηφάλια, καβγατζού Ντόρα, αλλά τα μεθύσια της του έβγαζαν στην επιφάνεια μια αυστηρότητα και μια ανυ­ πομονησία που μου φαίνονταν αφύσικες, μια διαστροφή του πραγματικού του εαυτού. Το καλό και το κακό βρίσκονταν έτσι συνεχώς σε πόλεμο μεταξύ τους. Όταν η Ντόρα ήταν καλή, ο Βίκτορ ήταν κακός. Όταν η Ντόρα ήταν κακή, ο Βίκτορ ήταν καλός. Η καλή Ντόρα δημιουργούσε έναν κακό Βίκτορ και ο καλός Βίκτορ επανερχόταν μόνο όταν η Ντόρα ήταν κακή. Κι εγώ έμεινα αιχμάλωτος αυτής της δαιμονικής μηχανής για πε­ ρισσότερο από έναν χρόνο. Ευτυχώς η εταιρεία των λεωφορείων της Βοστόνης είχε δώσει γενναιόδωρη αποζημίωση. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς του Βίκτορ, τα χρήματα αρκούσαν για να πληρωθούν τέσσερα χρόνια κολεγίου, συγκρατημένες δαπάνες διαβίωσης και θα έμενε και