Το παλάτι του φεγγαριού

P A U L A U S T E R 20 σωπική της ιδιοκτησία, κι εγώ τα απολάμβανα όλα εξίσου: Φό­ γκι, για παράδειγμα, το οποίο χρησιμοποιούνταν μόνο σε ιδιαί­ τερες περιπτώσεις, ή Σιρανό, όνομα που προέκυψε για λόγους που θα εξηγήσω αργότερα. Αν ζούσε ο θείος Βίκτορ και τη γνώ­ ριζε, είμαι σίγουρος ότι θα εκτιμούσε το γεγονός ότι ο Μάρκο, με τον δικό του τρόπο, πάτησε επιτέλους το πόδι του στην Κίνα. Τα μαθήματα κλαρινέτου δεν πήγαιναν καλά (η αναπνοή μου ήταν συγκρατημένη, τα χείλη μου ανυπόμονα) κι έτσι σύντομα τα εγκατέλειψα. Έβρισκα πιο ελκυστικό το μπέιζμπολ και στα έντεκά μου είχα γίνει πια ένα από κείνα τα λιπόσαρκα Αμερικα­ νάκια που πήγαιναν παντού με το γάντι του μπέιζμπολ και κο­ πανούσαν χίλιες φορές τη μέρα τη δεξιά γροθιά τους μέσα του. Αναμφίβολα το μπέιζμπολ με βοήθησε να ξεπεράσω κάποιες δυσκολίες στο σχολείο και όταν, εκείνη την πρώτη άνοιξη, άρ­ χισα να παίζω στο τοπικό παιδικό πρωτάθλημα, ο θείος Βίκτορ ήρθε σε όλα σχεδόν τα παιχνίδια για να με εμψυχώσει. Τον Ιού­ λιο του 1958 πάντως μετακομίσαμε ξαφνικά στο Σεντ Πολ της Μινεσότα («μια σπάνια ευκαιρία» είπε ο Βίκτορ, αναφερόμενος στην πρόταση που του έκαναν να διδάξει μουσική), αλλά την επόμενη χρονιά επιστρέψαμε στο Σικάγο. Τον Οκτώβριο ο Βί­ κτορ αγόρασε τηλεόραση και μου επέτρεψε να μην πάω σχολείο για να δω τους Γουάιτ Σοκς να χάνουν το πρωτάθλημα σε έξι αγώνες. Ήταν η χρονιά του Έρλι Γουίν και των ασταμάτητων Σοξ, του Γουόλι Μουν και των διαστημικών ρίψεών του. Εμείς, βέβαια, υποστηρίζαμε το Σικάγο, αλλά κρυφά μέσα μας χαρή­ καμε που ο τύπος με τα παχιά φρύδια έβγαλε έναν παίκτη άουτ στο τελευταίο παιχνίδι. Με την έναρξη της νέας περιόδου, αρ­ χίσαμε πάλι να υποστηρίζουμε τους Καμπς – τους αδέξιους, θλιβερούς Καμπς, την ομάδα της ψυχής μας. Ο Βίκτορ ήταν φανατικός υπέρμαχος της διεξαγωγής αγώνων μπέιζμπολ το πρωί και θεώρησε ηθικό πλεονέκτημα ότι ο βασιλιάς της τσίχλας 7