ΤΟ ΜΠΛΕ ΤΟΥ ΜΕΣΟΝΥΧΤΙΟΥ 29 ενώ οι οικοδεσπότες τους τους χαιρετούσαν και τους έστελναν φιλάκια. Έξω από το κελί του δολοφονημένου, η Έσον και οι δικοί της είχαν δώσει τη θέση τους στον διευθυντή των φυλακών και σε έναν άλλον άντρα με κομψό κοστούμι, άψογα μαλλιά και προσεκτικά δεμένη γραβάτα. Ο Ρέμπους χρειάστηκε μια στιγμή για να τον αναγνωρίσει· ήταν ο Μάλκολμ Φοξ, στέλεχος κάποτε της διεύθυνσης Εσωτερικών Υποθέσεων που τώρα ανήκε στο Τμήμα Ειδικών Εγκλημάτων. Ο Φοξ προτιμούσε να βρίσκεται πίσω από ένα τακτοποιημένο γραφείο, χωρίς εκκρεμότητες, και κοντά στο εκάστοτε αφεντικό για να το γλείφει και να το καλοπιάνει. Του Ρέμπους σχεδόν του ξέφυγε δυνατά αυτό που σκεφτόταν. Τι δουλειά έχεις εδώ, γαμώτο; Ο Φοξ τον εντόπισε, σχεδόν σαν να τον περίμενε. Ενώ ο διευθυντής συνέχιζε να μιλάει, ο Φοξ έστρεψε όλη την προσοχή του στον Ρέμπους. Ο Ρέμπους με τη σειρά του τον κοίταξε εξεταστικά, δίνοντάς του να καταλάβει ότι είχε απορίες. Οι δολοφονίες ήταν αρμοδιότητα της υποδιεύθυνσης Εγκλημάτων κατά Ζωής και ο Φοξ δεν ήταν και δεν θα πήγαινε ποτέ εκεί. Ο Ρέμπους γύρισε το κεφάλι του σιγά σιγά περνώντας από δίπλα, για να διατηρήσει την οπτική επαφή. Ένας δεσμοφύλακας του έκανε νόημα να μπει στο κελί του. «Πάλι μας κλείνουν μέσα;» παραπονέθηκε ο Ρέμπους. «Δυστυχώς». «Εμείς δηλαδή δεν έχουμε δικαιώματα;» παρενέβη ο Γκρόαμ. «Σχεδόν δεν βγήκαμε από τα κελιά μας σήμερα». «Ένας δικός μας είναι νεκρός, Μπίλι» απάντησε ο Έβερετ Χάρισον. «Λίγες παραπάνω ώρες κλειδωμένοι δεν είναι τίποτα, διάολε». «Ναι, αλλά δεν έχω τίποτα να κάνω». «Δεν έχεις κάνα παιχνιδάκι να παίξεις;» χαμογέλασε πονηρά ο Χάρισον πιάνοντας προκλητικά τον καβάλο του. Ο Ρέμπους περίμενε μέχρι να τον κοιτάξει ο Χάρισον. «Ήθελα να σε ευχαριστήσω που με έσωσες νωρίτερα».
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=