ΤΟ ΜΠΛΕ ΤΟΥ ΜΕΣΟΝΥΧΤΙΟΥ 23 ρούσε να εμπιστευτεί ως έναν βαθμό και ποιον έπρεπε να αποφύγει. Σκεφτόταν τον Κάφερτι μερικές φορές, χωρίς ιδιαίτερες τύψεις. Η καταδίκη του Ρέμπους σε ισόβια έμοιαζε με την ύστατη εκδίκηση του Κάφερτι εις βάρος του. Η φασαρία τριγύρω μεγάλωνε όσο προχωρούσε το πρωί· παράπονα πίσω από τις κλειδωμένες πόρτες. Οι γείτονες του Ρέμπους και από τις δύο πλευρές –ο Μπίλι Γκρόαμ και ο Έβερετ Χάρισον– κλοτσούσαν και χτυπούσαν κάθε τόσο τις πόρτες τους. Ο Χάρισον άκουγε μουσική ως συνήθως. Ο Ρέμπους είχε πάψει να του ζητάει να τη χαμηλώσει. Ο Χάρισον καταγόταν από την Καραϊβική, και είχε την προφορά του Λίβερπουλ. Δούλευε για έναν διακινητή ναρκωτικών και ανθρώπων, με έδρα το Μέρσεϊσαϊντ, και είχε συλληφθεί στο Εδιμβούργο καθώς διεκπεραίωνε μια υπόθεσή του. Ο Ρέμπους τον είχε ρωτήσει κάποτε αν το γεγονός ότι είχε βρεθεί στα λημέρια του Κρίστι σήμαινε πως έπρεπε να φυλάει τα νώτα του. «Όποιος τολμήσει να με πλησιάσει, καλά θα κάνει να έχει πυρηνικό εξοπλισμό, το λιγότερο» είχε απαντήσει ο Χάρισον. Η αλήθεια ήταν ότι φαινόταν να τα πηγαίνει καλά με τον Κρίστι. Οι δύο άντρες έπαιζαν μπιλιάρδο και μερικές φορές μοιράζονταν την κονσόλα των ηλεκτρονικών παιχνιδιών. Όλο χαμόγελα και γέλια, χτυπήματα στην πλάτη και χειραψίες. Ο Ρέμπους είχε σχεδόν πειστεί. Η πόρτα του κελιού του άνοιξε στη μία. Ένας άγνωστος φύλακας τον ενημέρωσε ότι το φαγητό θα σερβιριζόταν στην πτέρυγα Σουάνστον, οπότε θα έπρεπε να αλλάξει. Όταν οι κρατούμενοι βρίσκονταν στη δική τους πτέρυγα, μπορούσαν να φοράνε ό,τι ήθελαν. Όταν όμως πήγαιναν σε άλλη πτέρυγα, έπρεπε να φορούν τα πόλο και τα φούτερ με τα χρώματα της πτέρυγάς τους, που έδειχναν τι είδους φυλακισμένοι ήταν. Μπλε φορούσαν οι καταδικασμένοι για πλημμελήματα, καφέ οι υπόδικοι, βυσσινί οι καταδικασμένοι για σεξουαλικά εγκλήματα. Οι ισοβίτες, όπως ο Ρέμπους, φορούσαν σκούρα πράσι
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=