IAN RANKIN 22 λοφονία της αδερφής του. Τότε ανοίγονταν πολλοί δρόμοι μπροστά του κι εκείνος είχε διαλέξει αυτόν που οδηγούσε εδώ. Ο Ρέμπους βρισκόταν στο ίδιο δωμάτιο με τον Κρίστι τη νύχτα που πυροβόλησε και σκότωσε έναν εχθρό του. Είχε δει την τρέλα μέσα στα μάτια του και είχε φανταστεί ότι θα κατέληγε στις ψυχιατρικές φυλακές ασφαλείας του Κάρστερς. Αλλά ο νόμος είχε διαφορετική άποψη. «Ένα πράγμα μπορείς να κάνεις για μένα, ως ισοβίτης προς ισοβίτη» είχε πει ο Κρίστι εκείνη τη μέρα στο κελί, αφού σηκώθηκε για να κοιτάξει κατάματα τον Ρέμπους που είχε μείνει όρθιος. «Τι;» «Πες μου τι έγινε. Βοήθησέ με να φανταστώ τη σκηνή». Είχε χαμηλώσει τη φωνή του, αλλά τα μάτια του γυάλιζαν. «Φοβήθηκε; Το έδειξε; Σε ικέτεψε;» Έγλειψε τα χείλη του. Η αναπνοή του μύριζε άσχημα και το δέρμα του ήταν ωχρό. «Κι εδώ που τα λέμε, εσύ πώς ένιωσες; Φαινόταν από καιρό ότι εκεί θα κατέληγε. Υπερβολικά πολύ καιρό για πολλούς...» «Παραδόξως, έτρεφα κάποιο σεβασμό γι’ αυτόν» απάντησε τελικά ο Ρέμπους. «Είχε έναν κώδικα αξιών, κάποια όρια. Και αυτό δεν μπορεί να το ισχυριστεί το κάθε τσογλάνι». Έπειτα κάθισε στο κρεβάτι του, πήρε ένα βιβλίο και προσποιήθηκε ότι βυθίστηκε στις σελίδες του, αφήνοντας τον Κρίστι να στέκεται εκεί για να σώσει τα προσχήματα. Ο Κρίστι πέρασε το χέρι του μέσα από τα μαλλιά του και βγήκε έξω. Κάποιοι από τους φυλακισμένους αποκαλούσαν τον Κρίστι «ο Δον». Τις πρώτες φορές που το άκουσε, ο Ρέμπους ένιωσε την ανάγκη να τους πει ότι δεν ήταν δα και ο Βίτο Κορλεόνε. Εκείνοι όμως συνέχιζαν να τον αποκαλούν έτσι. Ο Ρέμπους ήξερε πολύ καλά ότι η προστασία του Κρίστι είχε τα καλά και τα κακά της. Δεν ήθελε να τον εξοργίσει χωρίς λόγο. Έτσι, κρατούσε τις αποστάσεις του, δούλευε όσο περισσότερο μπορούσε στη μικρή αλλά πλούσια βιβλιοθήκη και μάθαινε σιγά σιγά τους συγκρατούμενούς του, ανακαλύπτοντας ποιον μπο
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=