ΤΟ ΚΑΛΕΣΜΑ ΤΗΣ ΟΠΤΑΣΙΑΣ 17 το δωμάτιο που είχε νοικιάσει για να εργάζεται· και για έξι μήνες καμία πινακίδα δεν έπεσε σαν τσεκούρι στο διάβα του. Ίσως αυτό να οφειλόταν στο γεγονός πως συνήθως περπατούσε από την άλλη μεριά της πλατείας. Έτυχε ωστόσο ένα πρωινό να πάει από την πλευρά που περνούσε από τη σπασμένη αυλόπορτα και από το μονοπάτι της εισόδου που το είχε φθείρει η βροχή και να κοντοσταθεί μπροστά σε μια από τις γερμένες πινακίδες. Εκτός από το όνομα του μεσίτη, υπήρχε η πληροφορία, γραμμένη προφανώς κατά την πρώτη νεότητα του Όλερον, πως το κλειδί μπορούσε κανείς να το παραλάβει από το Νούμερο Έξι. Ο Όλερον πλήρωνε ήδη για την ξεχωριστή κατοικία και για το γραφείο του περισσότερα απ’ όσα είχε την οικονομική άνεση να δίνει ένας συγγραφέας χωρίς προσωπικό εισόδημα, που συνήθως αγνοούσε το κοινό του· επιπλέον, πλήρωνε ένα μικρό ενοίκιο για την αποθήκευση των περισσότερων επίπλων της γιαγιάς του. Συν τοις άλλοις, το βιβλίο που ήθελε να διαβάσει στο κρεβάτι συνέβαινε μονίμως να βρίσκεται στο γραφείο, δηλαδή μισό και παραπάνω μίλι μακριά, ενώ το σημείωμα ή η επιστολή που ξαφνικά χρειαζόταν στη διάρκεια της μέρας ήταν πιθανότατα χωμένα στην τσέπη ενός άλλου παλτού, το οποίο κρεμόταν πίσω από την πόρτα του υπνοδωματίου του. Και υπήρχαν κι
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=