OLIVER ONIONS 16 σθώσεων, ώσπου να γίνει, το δίχως άλλο, κάποιο ξεκαθάρισμα σ’ ολόκληρη τη γειτονιά. Ήταν κατασκευασμένο από ζωηρόχρωμα παλιά κόκκινα τούβλα και χτισμένα μέσα στους τοίχους του ήταν τα στέμματα και τα ενωμένα χέρια και άλλα εμβλήματα ασφαλιστικών εταιρειών* που είχαν πάψει προ πολλού να υφίστανται. Τα παιδιά της απομονωμένης πλατείας κρεμιούνταν στη χαμηλή αυλόπορτα, εκεί όπου τέλειωνε το μονοπάτι της εισόδου, μέχρι που δεν απέμεινε στέρεη παρά μόνο η πάνω τάβλα, και το ίδιο το μονοπάτι περνούσε μπροστά από τα κλεισμένα με σανίδια παράθυρα του υπογείου, πάνω στα οποία οι πλανόβιοι είχαν αφήσει τα δικά τους αινιγματικά σημάδια. Το μονοπάτι ήταν ανώμαλο, ξεπλυμένο από τα νερά που έσταζαν από τα δοκάρια του ληστρικού διπλανού σπιτιού, ενώ το περιδιάβαιναν τακτικά γάτες και σκύλοι. Οι πιθανότητες να βρεθεί ενοικιαστής δεν έμοιαζαν τόσες ώστε να δικαιολογείται η επισκευή των πινακίδων ούτε η φροντίδα να είναι ευανάγνωστες, και, όντως, έμειναν ως είχαν. Επί έξι μήνες, ο Όλερον περνούσε μπροστά από το παλιό σπίτι δύο φορές τη μέρα ή και συχνότερα στη δεκάλεπτη διαδρομή από την κατοικία του ως * Που σήμαινε ότι ήταν ασφαλισμένο για το ενδεχόμενο πυρκαγιάς.
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=