Το ημερολόγιο της κρίσης

11 Π Ρ Ό Λ Ο Γ Ο Σ σµιου οικονοµικού σεισµού, χωρίς να χρειάζεται να µε- τακινηθώ από το σπίτι µου στην Αθήνα. ∆εν µου περνούσε από το µυαλό ότι τους αµερικα- νούς δηµοσιογράφους, µε τους οποίους τότε µιλούσα για το κραχ της Γουόλ Στριτ, θα τους ξανασυναντούσα εδώ να ερευνούν την άβυσσο του ελληνικού χρέους. Κι όχι µόνον τότε, αλλά και πολύ αργότερα, όταν για παρά- δειγµα βρέθηκα στο ∆ουβλίνο τις πρώτες ημέρες του 2010. Σ’ ένα σπίτι είχε συγκεντρωθεί µια παρέα Ελλήνων, καθηγητές και ερευνητές στο πανεπιστήµιο οι περισσό- τεροι, που είχαν πληγεί από δύο κύµατα µέτρων λιτότη- τας. Οι µισθοί τους είχαν µειωθεί κατά 15%, τα επι- δόµατα είχαν κοπεί, η ζωή τους είχε αλλάξει. Ήταν η πρώτη φορά που άκουγα ότι οι αποδοχές ενός δηµοσίου υπαλλήλου µπορεί και να µειωθούν. Μου φάνηκε εξω- φρενικό. Ερχόμουν από έναν κόσμο όπου οι αμοιβές στο δημόσιο μπορούσαν μόνον να αυξάνονται ή –το πο- λύ– προσωρινά να «παγώνουν». «Φαντάζεστε να γινό- ταν ποτέ κάτι τέτοιο στην Ελλάδα; Ούτε για αστείο, θα γινόταν επανάσταση» είπε µια Ελληνίδα από το πανεπι- στήµιο του ∆ουβλίνου. Όλοι γέλασαν συγκατανεύοντας. Πέρασαν μόλις τέσσερις μήνες για να συμβεί και σ’ εμάς: η Ελλάδα υπέγραφε το µνηµόνιό της. Εκείνο τον Σεπτέµβριο του 2008, επιστρέφοντας από τη Νέα Υόρκη στην Αθήνα, έπεσα πάνω στα απλωµένα