Το ημερολόγιο της κρίσης

Τ Ο Η Μ Ε Ρ Ο Λ Ο Γ Ι Ο Τ Η Σ Κ Ρ Ι Σ Η Σ 10 της σκοτεινής δύναμης, του κράτους – την απελευθέρω- ση από τον έλεγχό του είχαν γιορτάσει μ’ ένα ατέλειωτο, ξέφρενο πάρτι, τα τελευταία τριάντα χρόνια. Και η κυ­ ρίαρχη θρησκεία του κόσμου να κλονίζεται. Είχα κλείσει ένα ραντεβού µε τον Τζόζεφ Στίγκλιτς, τον νοµπελίστα οικονοµολόγο. Είχα ζητήσει να τον δω για να µιλήσουµε για τον πόλεµο στο Ιράκ – το θέµα του πιο πρόσφατου βιβλίου του. Να µιλήσουµε επίσης για το φαινόµενο Οµπάµα και τι θα άλλαζε η πιθανή εκλογή του. Καταλήξαµε να µιλάµε –στο λόµπι ενός ξενοδοχείου κοντά στα Ηνωµένα Έθνη, που έµοιαζε σε ατµόσφαιρα, όχι σε πραγµατικές συνθήκες, µε ξενοδοχείο πολεµικών ανταποκριτών στη Βαγδάτη– για τις αιτίες και τις πιθανές επιπτώσεις µιας κρίσης που έκανε όλον τον κόσµο να ανασύρει εικόνες από το 1929· µαυρόασπρες εικόνες ανθρώπων στην ουρά για το συσσίτιο. Όταν τον αποχαιρέτησα και του είπα ότι επιστρέφω στην Ελλάδα, µε κοίταξε έκπληκτος και µου είπε: «Μα φεύγετε από τη Νέα Υόρκη τώρα; Νοµίζετε ότι θα έχετε άλλη φορά την ευκαιρία να ζήσετε από κοντά ένα αληθι- νό κραχ; Αυτά συµβαίνουν µια φορά κάθε εκατό χρό- νια...». Μουρµούρισα κάτι του στιλ «ίσως η Κρίση να µε ακολουθήσει εκεί που πάω». ∆εν το εννοούσα. ∆εν το πίστευα. Και δεν είχα ιδέα τι θα ακολουθούσε. ∆εν φα- νταζόµουν ότι µετά από λίγους µήνες θα είχα το δυσάρε- στο προνόµιο να βρίσκοµαι στο επίκεντρο του παγκό