14 Ζίπελ άρχισε να αιωρείται με περιέργεια πάνω από το γραφείο του Πάουλ. «Τι; Όχι, ποια γένια;» Ο Πάουλ γέλασε. «Όχι γενιέθλια, γε-νέ-θλι-α! Λέγονται έτσι επειδή γιορτάζουμε τη γέννησή μας». «Αλήθεια;» ρώτησε ο Ζίπελ με μάτια ορθάνοιχτα από ενθουσιασμό. «Δηλαδή ξαναγεννιέσαι από την αρχή και γίνεσαι μικροσκοπικό μωρό για να το γιορτάσεις;» «Αμάν, βρε Ζίπελ!» Ο Πάουλ κούνησε το κεφάλι του. «Το επόμενο Σάββατο συμπληρώνονται εννέα χρόνια από τότε που γεννήθηκα, αυτό γιορτάζουμε». «Μμμ» είπε ο Ζίπελ χωρίς μεγάλο ενθουσιασμό. «Και τι κάνετε δηλαδή τη μέρα που συμπληρώνονται εννέα χρόνια από τη γέννησή σας;» «Πρώτα απ’ όλα θα πάρω δώρα». «Α, αλήθεια;» ρώτησε ο Ζίπελ, που ξαφνικά άρχισε να δείχνει μεγάλο ενδιαφέρον. «Ώστε έτσι... Ξέρεις, Πάουλ... τώρα που το θυμήθηκα...» Άρχισε να αιωρείται πάνω κάτω στον αέρα. «Λοιπόν... μην ξεχνάμε πως κι εγώ κάποτε γεννήθηκα». Ο Ζίπελ κουνιόταν όλο και πιο γρήγορα. «Ναι, ακριβώς, γεννήθηκα και μάλιστα πολύ. Από πού μπορώ να παραλάβω τα δώρα μου;» «Ποια μέρα γεννήθηκες;» ρώτησε ο Πάουλ, ενώ έβαζε μια πρόσκληση για τον Λίνους σε έναν φάκελο. «Ποια μέρα... εμμμ...» Ο Ζίπελ έμεινε μετέωρος και σκέφτηκε. «Πρέπει να ήταν μια όμορφη μέρα» είπε μετά. «Ναι, ναι. Τώρα το θυμάμαι. Ήταν καταπληκτική μέρα. Η καλύτερη απ’ όλες». «Εννοώ, πότε ήταν; Σεπτέμβριο; Νοέμβριο; Πότε;» «Ήταν...» ξεκίνησε να λέει ο Ζίπελ, κοιτάζοντας γύρω στο δω-
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=