JAMES BALDWIN 44 γιατί η εικόνα που έδινα στον πατέρα μου για τη ζωή μου ήταν ακριβώς η εικόνα που χρειαζόμουνα απεγνωσμένα να πιστέψω κι εγώ ο ίδιος. Γιατί είμαι –ή ήμουνα– από κείνους τους ανθρώπους που καμαρώνουνε για την ισχυρή θέλησή τους, για την ικανότητά τους να παίρνουν μια απόφαση και να την πραγματοποιούν. Η αρετή αυτή, σαν τις περισσότερες αρετές, κλείνει μέσα της την αμφισημία. Oι άνθρωποι που πιστεύουν ότι έχουν ισχυρή θέληση και είναι κύριοι του πεπρωμένου τους μπορούν να εξακολουθήσουν να το πιστεύουν αυτό μόνο αν γίνουν τεχνίτες στην εξαπάτηση του εαυτού τους. Oι αποφάσεις τους στην πραγματικότητα δεν είναι αποφάσεις –μια πραγματική απόφαση κάνει τον άνθρωπο ταπεινό, ξέρει ότι βρίσκεται στο έλεος πολύ περισσότερων πραγμάτων απ’ όσα μπορεί να ονοματίσει–, αλλά πολύπλοκα συστήματα αποφυγής, ψευδαισθήσεων, στημένα έτσι ώστε να κάνουν τους ίδιους και τον κόσμο να φαίνονται πως είναι έτσι όπως ούτε οι ίδιοι ούτε ο κόσμος είναι. Τέτοια ήτανε σίγουρα και η απόφασή μου, εκείνη που είχα πάρει πριν από τόσο καιρό στο κρεβάτι του Τζόι. Είχα αποφασίσει ότι δεν θα άφηνα σ’ ολόκληρο το σύμπαν κανένα περιθώριο ύπαρξης σε κάτι που με ντρόπιαζε και με τρόμαζε. Τα κατάφερα πολύ καλά – αποφεύγοντας να κοιτάζω το σύμπαν, αποφεύγοντας να κοιτάζω τον
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=