ΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ ΤΟΥ ΤΖΟΒΑΝΙ 45 εαυτό μου, παραμένοντας, στην πραγματικότητα σε συνεχή κίνηση. Αλλά φυσικά, ακόμα κι η συνεχής κίνηση δεν εμποδίζει κάποια τυχαία μυστηριώδη επιβράδυνση, μια βουτιά, σαν το αεροπλάνο που πέφτει σε κενό αέρος. Και υπήρξε μια σειρά από τέτοιες βουτιές, όλες μεθυσμένες, όλες άθλιες, και μια πολύ τρομακτική τέτοια βουτιά όταν ήμουνα στον στρατό, η οποία είχε να κάνει με μια αδερφή που αργότερα τον πήγανε στρατοδικείο και τον πετάξανε απ’ τον στρατό. O πανικός που μου δημιούργησε η τιμωρία του ήταν το πιο κοντινό σημείο που έφτασα ποτέ στο να δω και μέσα μου τον τρόμο που έβλεπα καμιά φορά να συννεφιάζει το βλέμμα κάποιου άλλου ανθρώπου. Αυτό που συνέβαινε ήταν ότι, χωρίς καμία συνείδηση του τι σήμαινε αυτή η ανία, βαριόμουνα την κίνηση, βαριόμουνα τις άχαρες θάλασσες του οινοπνεύματος, βαριόμουνα τις απελευθερωμένες, ντόμπρες, ανοιχτόκαρδες και τελείως ανόητες φιλίες, βαριόμουνα να περιπλανιέμαι μέσα στα δάση των απελπισμένων γυναικών, βαριόμουνα τη δουλειά, που με έθρεφε μόνο με τον πιο ωμό, κυριολεκτικό τρόπο. Ίσως, όπως λέμε στην Αμερική, να ήθελα να βρω τον εαυτό μου. Είναι ενδιαφέρουσα η φράση αυτή, που δεν απαντά απ’ όσο γνωρίζω στη γλώσσα άλλου λαού και που σίγουρα δεν σημαίνει αυτό που λέει, αλλά προδίδει μια ενοχλητι-
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=