JAMES BALDWIN 38 μικρή ιδέα ποια μπορεί να ήταν αυτή η τόσο σημαντική παράλειψη, κι από τη στιγμή που ήμασταν αναγκασμένοι να διατηρούμε τη σιωπηρή μας συμμαχία κατά της Έλεν, η καταφυγή μας ήταν να είμαστε φιλικοί κι εγκάρδιοι ο ένας με τον άλλο. Δεν ήμασταν σαν πατέρας και γιος, έλεγε μερικές φορές περήφανα ο πατέρας μου, ήμασταν σαν φιλαράκια. Nομίζω ότι ο πατέρας μου μερικές φορές το πίστευε πραγματικά αυτό. Εγώ ποτέ μου. Δεν ήθελα να είμαι φιλαράκι του, ήθελα να είμαι ο γιος του. Αυτό που περνούσε μεταξύ μας για άνεση μεταξύ αντρών με εξουθένωνε και μου προκαλούσε φρίκη. Oι πατεράδες θα ’πρεπε να αποφεύγουν να εμφανίζονται ολοτσίτσιδοι μπροστά στους γιους τους. Δεν ήθελα να ξέρω –όχι πάντως από το στόμα του– ότι η σάρκα του ήταν το ίδιο αμαρτωλή με τη δική μου. Η γνώση αυτή δεν με έκανε να νιώθω περισσότερο γιος του –ή φιλαράκι του– με έκανε μόνο να νιώθω παρείσακτος και τρομαγμένος μάλιστα γι’ αυτό. Nόμιζε πως ήμασταν ίδιοι. Εγώ δεν ήθελα να νομίζω κάτι τέτοιο. Δεν ήθελα να νομίζω ότι η ζωή μου θα ήτανε σαν τη δική του ή ότι το μυαλό μου θα γινότανε ποτέ τόσο άχρωμο, χωρίς κανένα τραχύ σημείο ούτε αιχμηρά, βαθιά ρήγματα. Εκείνος δεν ήθελε καμιά απόσταση μεταξύ μας, ήθελε να τον βλέπω σαν άντρα όμοιο μ’ εμένα. Εγώ όμως ήθελα τη σωτήρια απόσταση ανάμεσα
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=