ΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ ΤΟΥ ΤΖΟΒΑΝΙ 33 σκηνή, αλλά δεν υπήρχε εγκαρδιότητα στη φωνή του, μόνο ένταση και αγανάκτηση. «Nομίζω» είπε η Έλεν ψυχρά «πως κάποιος θα ’πρεπε να σου μιλήσει για το τι κάνεις στον γιο σου». «Τι κάνω στον γιο μου;» Κι ήταν έτοιμος να πει κάτι ακόμα, κάτι τρομερό και απαίσιο, αλλά συγκρατήθηκε και είπε μόνο, με μια παραιτημένη, μεθυσμένη, απεγνωσμένη ηρεμία: «Τι είναι αυτά που λες, Έλεν;». «Nομίζεις δηλαδή» τον ρώτησε –ήμουνα βέβαιος πως στεκότανε στη μέση του δωματίου με τα χέρια σταυρωμένα στη μέση, στητή και ακίνητη– «πως αντιπροσωπεύεις το είδος του άντρα που θα ’πρεπε να γίνει όταν μεγαλώσει;» Και καθώς ο πατέρας μου δεν έλεγε τίποτα: «Γιατί μεγαλώνει, ξέρεις». Και μετά, όλο περιφρόνηση: «Πράγμα που σίγουρα δεν μπορώ να πω για σένα». «Πήγαινε να κοιμηθείς, Έλεν» είπε ο πατέρας μου – κι ακούστηκε πολύ κουρασμένος. Είχα την αίσθηση, εφόσον μιλούσανε για μένα, πως έπρεπε να πάω κάτω και να πω στην Έλεν πως ό,τι και να πήγαινε στραβά ανάμεσα στον πατέρα μου κι εμένα μπορούσαμε να βρούμε τη λύση μόνοι μας χωρίς τη βοήθειά της. Και ίσως –πράγμα που φαίνεται ακατανόητο– ένιωσα πως πρόσβαλλε εμένα. Γιατί σίγουρα δεν της είχα πει ποτέ λέξη για τον πατέρα μου.
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=