JAMES BALDWIN 32 θησα να κάνω τον πατέρα μου να μιλήσει για τη μητέρα μου. Η Έλεν όμως είχε πεθάνει κι εκείνος ετοιμαζότανε να ξαναπαντρευτεί. Μίλησε για τη μητέρα μου τότε όπως μιλούσε η Έλεν για κείνη και μπορεί, πράγματι, να μίλησε για την Έλεν. Καβγάδισαν μια νύχτα όταν ήμουν κάπου δεκατριών χρονών. Καβγάδιζαν πάρα πολύ φυσικά, αλλά αυτό τον καβγά ίσως να τον θυμάμαι τόσο καθαρά γιατί έμοιαζε να έχει να κάνει μ’ εμένα. Ήμουνα στον κρεβάτι μου στον επάνω όροφο, κοιμόμουνα. Ήταν αρκετά αργά. Ξύπνησα ξαφνικά από τον ήχο των βημάτων του πατέρα μου στο πεζοδρόμιο κάτω απ’ το παράθυρό μου. Κατάλαβα από τον ήχο και τον ρυθμό ότι ήτανε λιγάκι πιωμένος και θυμάμαι πως εκείνη τη στιγμή με κατέλαβε μια κάποια απογοήτευση, μια πρωτόφαντη θλίψη. Τον είχα ξαναδεί πιωμένο ένα σωρό φορές και ποτέ μου δεν είχα αισθανθεί έτσι –αντίθετα, ο πατέρας μου γινότανε μερικές φορές πολύ γοητευτικός όταν ήτανε πιωμένος– εκείνη όμως τη νύχτα ένιωσα ξαφνικά πως υπήρχε κάτι σ’ αυτό, σε κείνον, που ήταν άξιο περιφρόνησης. Τον άκουσα να μπαίνει στο σπίτι. Κι αμέσως μετά άκουσα τη φωνή της Έλεν. «Δεν έχεις πέσει ακόμη για ύπνο;» ρώτησε ο πατέρας μου. Προσπαθούσε να είναι ευχάριστος και προσπαθούσε να αποφύγει μια ενδεχόμενη
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=