ΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ ΤΟΥ ΤΖΟΒΑΝΙ 31 συντρίμμια, θρύψαλα, κι εκείνη η φωνή έκοβε, έκοβε σαν λεπίδι πάνω σε γυαλί. Όταν ήμουνα μικρός και την παρακολουθούσα σε συντροφιά, με τρόμαζε. Ό,τι όμως και να συνέβαινε σ’ εκείνο το δωμάτιο η μητέρα μου το παρακολουθούσε. Κοίταζε μέσα από την κορνίζα της φωτογραφίας, μια χλωμή, ξανθιά γυναίκα, ντελικάτη, με σκούρα μάτια και αυστηρά φρύδια, μ’ ένα νευρικό, απαλό χαμόγελο στο στόμα. Κάτι όμως στον τρόπο που ήταν τοποθετημένα τα μάτια στο πρόσωπό της και κοίταζαν κατευθείαν μπροστά, κάτι ανεπαίσθητα σαρδόνιο και πονηρό στο στόμα, φανέρωνε ότι κάπου κάτω απ’ αυτό το ανήσυχο εύθραυστο στοιχείο υπήρχε μια δύναμη τόσο πολύμορφη όσο και άκαμπτη και, σαν την οργή του πατέρα μου, επικίνδυνη, γιατί ήταν κι αυτή τόσο απόλυτα απρόσμενη. Σπάνια μιλούσε για κείνη ο πατέρας μου κι όταν το έκανε, κάλυπτε με κάποιους μυστηριώδεις τρόπους το πρόσωπό του. Μιλούσε για κείνη μόνο ως μητέρα μου και μάλιστα όπως μιλούσε για κείνη, θα μπορούσε κάλλιστα να μιλάει για τη δική του μητέρα. Η Έλεν μιλούσε συχνά για τη μητέρα μου, λέγοντας τι σπουδαία γυναίκα ήταν, αλλά με έκανε να νιώθω δυσάρεστα. Ένιωθα πως δεν είχα κανένα δικαίωμα να είμαι γιος μιας τέτοιας μητέρας. Χρόνια μετά, όταν είχα γίνει άντρας, προσπά-
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=