JAMES BALDWIN 30 έπλεκε το ίδιο κασκόλ ή πουλόβερ ή ένας Θεός ξέρει τι, όλα αυτά τα χρόνια που την ήξερα. Κάπου κάπου παίζανε με τον πατέρα μου χαρτιά – σπάνιο αυτό. Κάπου κάπου κουβεντιάζανε σε τόνους φιλικούς, πειραχτικούς, αλλά αυτό ήταν επικίνδυνο. Τα πειράγματά τους κατέληγαν σχεδόν πάντα σε καβγά. Κάπου κάπου είχανε συντροφιά και μ’ άφηναν συχνά να κάθομαι να τους βλέπω να πίνουν τα κοκτέιλ τους. Τις φορές αυτές ο πατέρας μου ήταν στα καλύτερά του, νεανικός και εκδηλωτικός, κυκλοφορούσε μέσα στο κοσμοπλημμυρισμένο δωμάτιο μ’ ένα ποτήρι στο χέρι, ξαναγεμίζοντας τα ποτήρια των καλεσμένων, γελώντας πολύ, συμπεριφερόταν σ’ όλους τους άντρες σαν να ήταν αδέρφια του και φλέρταρε με τις γυναίκες. Ή μάλλον όχι, δεν φλέρταρε μαζί τους, αλλά καμάρωνε σαν κόκορας μπροστά τους. Η Έλεν έμοιαζε πάντα να τον παρακολουθεί σαν να φοβόταν ότι θα έκανε κάτι τρομερό και απαίσιο, παρακολουθούσε εκείνον και παρακολουθούσε τις γυναίκες και, ναι, φλέρταρε με τους άντρες μ’ έναν τρόπο παράξενο, που σμπαράλιαζε τα νεύρα. Έκανε την εμφάνισή της, ντυμένη, όπως λένε, προκλητικά, με το στόμα πιο κόκκινο κι από το αίμα, φορώντας ένα ρούχο είτε σε λάθος χρώμα είτε πάρα πολύ στενό είτε πάρα πολύ νεανικό, ενώ το ποτήρι με το κοκτέιλ στο χέρι της απειλούσε ανά πάσα στιγμή να γίνει
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=