JAMES BALDWIN 28 πενθούσα, αν όμως αυτό είναι αλήθεια, τότε εξακολουθώ ακόμη να πενθώ. O πατέρας μου τα πήγαινε πολύ άσχημα με τη θεία μου και δίχως ποτέ μου να καταλάβω γιατί και πώς το ένιωθα αυτό, ένιωθα ότι αυτή η μακροχρόνια σύγκρουση είχε άμεση σχέση με την πεθαμένη μητέρα μου. Θυμάμαι ότι τότε που ήμουνα πολύ μικρός, στο μεγάλο σαλόνι του σπιτιού στο Σαν Φρανσίσκο, η φωτογραφία της μητέρας μου, που στεκόταν ολομόναχη πάνω στο τζάκι έμοιαζε να διαφεντεύει το δωμάτιο. Ήταν σαν η φωτογραφία να επιβεβαίωνε ότι το πνεύμα της κυριαρχούσε στην ατμόσφαιρα και επέβλεπε όλους εμάς. Θυμάμαι τις σκιές που σχηματίζονταν στις απόμακρες γωνιές εκείνου του δωματίου, όπου ποτέ δεν ένιωσα άνετα, και τον πατέρα μου να τον λούζει το χρυσαφένιο φως που έριχνε επάνω του η ψηλή λάμπα δίπλα στην πολυθρόνα του. Διάβαζε συνήθως την εφημερίδα του, κρυμμένος από μένα πίσω από την εφημερίδα, κι έτσι, μέσα στην απεγνωσμένη μου προσπάθεια να αποσπάσω την προσοχή του, τον ενοχλούσα μερικές φορές τόσο που η μονομαχία μας κατέληγε στη δακρύβρεχτη αποπομπή μου από το δωμάτιο. Άλλοτε πάλι τον θυμάμαι να κάθεται σκυμμένος, με τους αγκώνες στηριγμένους στα γόνατα, και να κοιτάζει προς το μεγάλο παράθυρο που αναχαίτιζε τη
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=