JAMES BALDWIN 26 Άρχισα ίσως να νιώθω μοναξιά εκείνο το καλοκαίρι κι άρχισα, εκείνο το καλοκαίρι, την πορεία φυγής που με οδήγησε σ’ αυτό το παράθυρο που σκοτεινιάζει σιγά σιγά. Αλλά και πάλι… όταν αρχίζει κανείς να ψάχνει εκείνη την κρίσιμη, την καθοριστική στιγμή, τη στιγμή που άλλαξε όλες τις άλλες, βρίσκεται να προσπαθεί ν’ ανοίξει δρόμο, επίπονα πολύ, μέσα από ένα σωρό απατηλά σημάδια και πόρτες που του κλείνουν στα μούτρα. Μπορεί όντως η φυγή μου να άρχισε εκείνο το καλοκαίρι – αυτό όμως δεν με βοηθάει να εντοπίσω το σπέρμα του διλήμματος που κατέληξε, εκείνο το καλοκαίρι, σε φυγή. Βρίσκεται βέβαια κάπου εδώ μπροστά στα μάτια μου, φυλακισμένο μέσα σ’ εκείνο το είδωλο που αντικατοπτρίζεται στο παράθυρο καθώς έξω πέφτει η νύχτα. Είναι παγιδευμένο μέσα στο δωμάτιο μαζί μου, έτσι ήταν πάντα και πάντα έτσι θα είναι, και όμως μου είναι πιο ξένο κι από κείνους τους ξένους λόφους που φαίνονται απέξω. Μέναμε τότε, όπως είπα, στο Μπρούκλιν. Είχαμε μείνει και στο Σαν Φρανσίσκο, όπου γεννήθηκα και όπου είναι θαμμένη η μητέρα μου, και μείναμε για ένα διάστημα και στο Σιάτλ κι ύστερα στη Nέα Υόρκη – για μένα, Nέα Υόρκη είναι το Μανχάταν. Αργότερα λοιπόν φύγαμε από το Μπρούκλιν και ξαναπήγαμε στη Nέα Υόρκη, και
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=