ΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ ΤΟΥ ΤΖΟΒΑΝΙ 25 πήρα την απόφασή μου. Σηκώθηκα απ’ το κρεβάτι, έκανα ένα ντους, ντύθηκα κι είχα το πρωινό έτοιμο όταν ξύπνησε ο Τζόι. Δεν του την είπα την απόφασή μου, αυτό θα λύγιζε τη θέλησή μου. Δεν κάθισα να πάρω πρωινό μαζί του, ήπια μόνο λίγο καφέ και βρήκα μια δικαιολογία για να γυρίσω σπίτι μου. Το ’ξερα ότι δεν την πίστεψε τη δικαιολογία ο Τζόι, αλλά δεν ήξερε πώς να διαμαρτυρηθεί ή να επιμείνει, δεν ήξερε ότι το μόνο που χρειαζότανε να κάνει ήταν ακριβώς αυτό. Κι ύστερα εγώ, που μέχρι τότε τον έβλεπα σχεδόν κάθε μέρα εκείνο το καλοκαίρι, δεν ξαναπήγα να τον δω. Oύτε κι εκείνος ήρθε να με δει. Θα ένιωθα πάρα πολύ ευτυχισμένος αν ερχότανε, αλλά ο τρόπος που είχα σηκωθεί κι είχα φύγει είχε θέσει έναν περιορισμό, που κανένας από τους δυο μας δεν ήξερε πώς να τον καταργήσει. Όταν τελικά τον ξανάδα περίπου κατά τύχη προς τα τέλη του καλοκαιριού, σκαρφίστηκα μια μακριά και πέρα για πέρα ψεύτικη ιστορία για ένα κορίτσι που έβγαινα μαζί του, κι όταν ξανάρχισε το σχολείο πήγα και κόλλησα σε μια πιο μάγκικη παρέα μεγαλύτερων αγοριών και φερόμουνα πολύ άσχημα στον Τζόι. Κι όσο περισσότερο στενοχωριόταν εκείνος τόσο χειρότερα του φερόμουνα εγώ. Έφυγε τελικά, έφυγε από τη γειτονιά, έφυγε κι απ’ το σχολείο μας και δεν τον ξανάδα άλλη φορά.
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=