JAMES BALDWIN 24 μηρούς του, στα μπράτσα του και μέσα στις χαλαρά διπλωμένες γροθιές του. Η δύναμη και η υπόσχεση και το μυστήριο εκείνου του κορμιού μ’ έκαναν ξαφνικά να φοβηθώ. Εκείνο το κορμί φάνταζε ξαφνικά σαν το σκοτεινό άνοιγμα μιας σπηλιάς μέσα στην οποία θα βασανιζόμουνα μέχρι να έρθει η τρέλα, μέσα στην οποία θα έχανα τον ανδρισμό μου. Κι αυτό ακριβώς: ήθελα να το γνωρίσω εκείνο το μυστήριο και να τη νιώσω εκείνη τη δύναμη και να δω εκείνη την υπόσχεση να εκπληρώνεται μέσα μου. O ιδρώτας στην πλάτη μου πάγωσε. Ένιωσα ντροπή. Αυτό το ίδιο το κρεβάτι, μέσα στη γλυκιά του ακαταστασία, μαρτυρούσε την αισχρή πράξη. Αναρωτήθηκα τι θα έλεγε η μητέρα του Τζόι όταν θα έβλεπε τα σεντόνια. Κι ύστερα σκέφτηκα τον πατέρα μου, που δεν είχε άλλον στον κόσμο από μένα, γιατί η μητέρα μου είχε πεθάνει όταν ήμουνα μικρός. Μια σπηλιά άνοιξε μέσα στο μυαλό μου, μαύρη, γεμάτη ψιθύρους, υπονοούμενα, μισοακουσμένες, μισοξεχασμένες, μισοκατανοημένες ιστορίες, γεμάτη βρομόλογα. Nόμισα πως είδα το μέλλον μου μέσα σ’ εκείνη τη σπηλιά. Φοβήθηκα. Θα μπορούσα να είχα κλάψει, να είχα κλάψει από ντροπή και τρόμο, να είχα κλάψει γιατί δεν καταλάβαινα πώς μπορούσε να μου έχει συμβεί τέτοιο πράγμα, πώς μπορούσε να έχει συμβεί μέσα μου τέτοιο πράγμα. Και
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=