ΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ ΤΟΥ ΤΖΟΒΑΝΙ 23 Μου φάνηκε τότε ότι ολάκερη η ζωή δεν θα μου έφτανε για να κάνω με τον Τζόι την πράξη του έρωτα. Αυτή όμως η ολάκερη ζωή ήταν σύντομη, ήταν οριοθετημένη από κείνη τη νύχτα – το πρωί τέλειωσε. Ξύπνησα ενώ ο Τζόι κοιμόταν ακόμη, κουβαριασμένος σαν μωρό στο πλευρό του, προς το μέρος μου. Έμοιαζε με μωρό, το στόμα του μισάνοιχτο, τα μάγουλά του ροδοκόκκινα, τα κατσαρά μαλλιά του σκούραιναν το μαξιλάρι και μισόκρυβαν το μουσκεμένο στρογγυλό μέτωπό του, και τα μακριά ματόκλαδά του λαμπύριζαν αχνά στον καλοκαιρινό ήλιο. Ήμασταν κι οι δυο μας γυμνοί και το σεντόνι που είχαμε χρησιμοποιήσει για σκέπασμα ήταν μπερδεμένο στα πόδια μας. Το κορμί του Τζόι ήταν καφετί, ήταν ιδρωμένο, το ωραιότερο πλάσμα που είχαν αντικρίσει μέχρι τότε τα μάτια μου. Ήμουν έτοιμος να τον αγγίξω για να τον ξυπνήσω, αλλά κάτι με σταμάτησε. Ξαφνικά φοβήθηκα. Ίσως γιατί έμοιαζε τόσο αθώος έτσι ξαπλωμένος εκεί, με τόσο απόλυτη εμπιστοσύνη. Ίσως πάλι γιατί ήτανε τόσο μικρότερος από μένα, το δικό μου κορμί φάνταζε ξαφνικά τεράστιο και συντριπτικό κι η επιθυμία που φούντωνε μέσα μου έμοιασε τερατώδης. Αλλά, πάνω απ’ όλα, ξαφνικά φοβήθηκα. Ξεπήδησε μέσα μου το προφανές: Μα ο Τζόι είναι αγόρι. Είδα ξαφνικά τη δύναμη στους
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=