JAMES BALDWIN 22 ο άλλος. Και δεν αντιστάθηκε, όπως έκανε συνήθως, αλλά έμεινε εκεί που τον είχα τραβήξει, πάνω στο στήθος μου. Και συνειδητοποίησα ότι η καρδιά μου χτυπούσε τρομακτικά κι ότι ο Τζόι έτρεμε επάνω μου και το φως στο δωμάτιο ήταν πολύ δυνατό και ζεστό. Πήγα να κινηθώ και να κάνω καμιά πλακίτσα, αλλά κάτι μουρμούρισε ο Τζόι κι έσκυψα το κεφάλι για ν’ ακούσω. O Τζόι σήκωσε το κεφάλι του καθώς εγώ χαμήλωνα το δικό μου και φιληθήκαμε, ας πούμε, κατά λάθος. Και τότε, για πρώτη φορά στη ζωή μου, ένιωσα πραγματικά το σώμα κάποιου άλλου, τη μυρωδιά κάποιου άλλου. Κρατιόμασταν αγκαλιασμένοι. Ήταν σαν να κρατούσα στο χέρι μου ένα σπάνιο, εξουθενωμένο, σχεδόν καταδικασμένο πτηνό που έτυχε σαν από θαύμα να βρω. Ήμουνα κατατρομαγμένος, είμαι σίγουρος ότι ήταν κι εκείνος τρομαγμένος, και κλείσαμε τα μάτια. Για να το θυμάμαι τόσο καθαρά, τόσο επώδυνα απόψε, σημαίνει ότι δεν το είχα ποτέ ούτε για μια στιγμή πραγματικά ξεχάσει. Nιώθω και τώρα μέσα μου μια αμυδρή, τρομερή αναστάτωση από αυτό που με κατακυρίεψε τότε, μεγάλη διψασμένη κάψα και τρέμουλο και τρυφερότητα τόσο οδυνηρή που νόμιζα πως θα σπάσει η καρδιά μου. Αλλά μέσα απ’ αυτό τον συντριπτικό, τον αφόρητο πόνο ξεπήδησε χαρά, δώσαμε χαρά ο ένας στον άλλο εκείνη τη νύχτα.
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=