ΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ ΤΟΥ ΤΖΟΒΑΝΙ 21 καιρό, πόσο καλά ένιωθα εκείνη τη βραδιά, πόσο μου άρεσε ο Τζόι. Όταν φτάσαμε σπίτι μέσα από κείνους τους δρόμους, είχε ησυχία και ήμασταν κι εμείς σιωπηλοί. Ήμασταν πολύ σιωπηλοί μέσα στο διαμέρισμα και νυσταγμένοι γδυθήκαμε στο δωμάτιο του Τζόι και πέσαμε στο κρεβάτι. Με πήρε ο ύπνος – κάμποση ώρα νομίζω. Αλλά ξύπνησα βρίσκοντας το φως αναμμένο και τον Τζόι να εξετάζει το μαξιλάρι με μεγάλη, εξαγριωμένη προσοχή. «Τι συμβαίνει;» «Nομίζω ότι με τσίμπησε κοριός». «Τι λες, βρε βόδι. Έχεις κοριούς στο κρεβάτι σου;» «Nομίζω ότι με τσίμπησε ένας». «Σ’ έχει ξανατσιμπήσει κοριός;» «Όχι». «Ε, πέσε να κοιμηθείς. Στον ύπνο σου το είδες». Με κοίταξε με ανοιχτό το στόμα και γουρλωμένα τα σκούρα μάτια του. Ήταν σάμπως να είχε μόλις ανακαλύψει ότι ήμουνα ειδικός στους κοριούς. Γέλασα και άρπαξα το κεφάλι του όπως ένας Θεός ξέρει πόσες φορές είχα ξανακάνει, όταν έπαιζα μαζί του ή όταν με ενοχλούσε. Αυτή τη φορά όμως, μόλις τον άγγιξα κάτι συνέβη σ’ εκείνον και σ’ εμένα που έκανε αυτό το άγγιγμα διαφορετικό από κάθε άλλο άγγιγμα που ξέραμε και ο ένας και
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=