ΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ ΤΟΥ ΤΖΟΒΑΝΙ 19 αγόρι, πολύ ξύπνιο και μελαχρινό και πάντα γελαστό. Για ένα διάστημα ήταν ο καλύτερος φίλος μου. Αργότερα, η ιδέα ότι ένας τέτοιος άνθρωπος μπορούσε να έχει υπάρξει ο καλύτερος φίλος μου αποτελούσε την απόδειξη ότι είχα μέσα μου μια αποτρόπαιη μόλυνση. Κι έτσι τον ξέχασα. Απόψε όμως τον φέρνω στον νου μου πολύ καθαρά. Ήτανε καλοκαίρι, δεν είχαμε σχολείο. Oι γονείς του είχαν πάει κάπου για το Σαββατοκύριακο κι εγώ το περνούσα σπίτι του, που βρισκότανε κοντά στο Κόνι Άιλαντ, στο Μπρούκλιν. Μέναμε κι εμείς στο Μπρούκλιν εκείνο τον καιρό, αλλά σε καλύτερη γειτονιά από τη γειτονιά του Τζόι. Nομίζω ότι τεμπελιάζαμε στην παραλία, κολυμπώντας κάπου κάπου και χαζεύοντας τα κορίτσια που περνούσαν μισόγυμνα, σφυρίζοντάς τους και γελώντας. Είμαι σίγουρος ότι αν ένα από τα κορίτσια που τους σφυρίζαμε εκείνη την ημέρα είχε δώσει κάποιο σημάδι ανταπόκρισης, όλο το νερό του ωκεανού δεν θα έφτανε για να πνίξουμε την ντροπή μας και τον τρόμο μας. Τα κορίτσια όμως σίγουρα κάτι ψυλλιάζονταν, πιθανόν από τον τρόπο που σφυρίζαμε, και μας αγνοούσαν. Καθώς ο ήλιος άρχισε να γέρνει, πήραμε τον παραλιακό δρόμο για το σπίτι του, φορώντας τα βρεγμένα μας μαγιό κάτω από το παντελόνι. Και νομίζω ότι η ιστορία άρχισε στο ντους. Ξέ-
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=