JAMES BALDWIN 18 είμαι τόσο πολύμορφος που δεν μπορεί κανείς να μου έχει εμπιστοσύνη. Αν δεν ήμουν έτσι δεν θα βρισκόμουν απόψε μόνος μου μέσα σ’ αυτό το σπίτι. Η Έλα δεν θα βρισκότανε στον ωκεανό. Κι ο Τζοβάνι δεν θα επρόκειτο να χαθεί, κάποια στιγμή ανάμεσα σ’ αυτή τη νύχτα και το αυριανό πρωί, στην γκιλοτίνα. Μετανιώνω τώρα –όποια αξία κι αν έχει αυτό– για ένα συγκεκριμένο ψέμα από τα πολλά που έχω πει, που έχω ζήσει και πιστέψει. Είναι το ψέμα που είπα στον Τζοβάνι, αλλά που δεν κατάφερα ποτέ να τον κάνω να το πιστέψει, ότι δεν είχα πλαγιάσει άλλη φορά με αγόρι. Είχα. Κι είχα αποφασίσει ότι ποτέ μου δεν θα το ξανάκανα. Υπάρχει κάτι καταπληκτικό στο θέαμα που εμφανίζω αυτή τη στιγμή στον εαυτό μου· έτρεξα τόσο μακριά, τόσο κοπιαστικά, διάβηκα ακόμα και τον ωκεανό, για να ξαναβρεθώ άλλη μια φορά μπροστά στο μπουλντόγκ της αυλής του σπιτιού μου – μόνο που στο μεταξύ, η αυλή έχει μικρύνει και το μπουλντόγκ έχει μεγαλώσει. Έχω να το σκεφτώ πολλά χρόνια εκείνο το αγόρι, τον Τζόι, αλλά απόψε τον βλέπω πολύ καθαρά. Πάνε κάμποσα χρόνια. Ήμουν ακόμη στην εφηβεία κι εκείνος ήτανε πάνω κάτω στην ηλικία μου. Ήτανε μάλιστα και πολύ συμπαθητικό
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=