Το δωμάτιο του Τζοβάνι

ΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ ΤΟΥ ΤΖΟΒΑΝΙ 17 σε – κι ήταν αυτό το τελευταίο στοιχείο που σήμανε τη διάλυσή μας, γιατί τίποτα δεν είναι πιο αβάσταχτο μόλις το αποκτήσεις από την ελευθερία. Φαντάζομαι ότι γι’ αυτό τον λόγο της ζήτησα να με παντρευτεί: για να μπορέσω να ρίξω κάπου άγκυρα. Κι ίσως γι’ αυτό τον λόγο, στην Ισπανία, αποφάσισε κι εκείνη ότι ήθελε να με παντρευτεί. Oι άνθρωποι όμως, δυστυχώς, δεν μπορούν να επινοήσουν τα αραξοβόλια τους, τους εραστές και τους φίλους τους, όπως δεν μπορούν να επινοήσουν και τους γονείς τους. Η ζωή τα δίνει όλα αυτά κι η ζωή τα παίρνει, και η μεγάλη δυσκολία είναι να λες Nαι στη ζωή. Σκεφτόμουνα, τότε που είπα στην Έλα ότι την είχα αγαπήσει, εκείνες τις μέρες προτού μου συμβεί το τρομερό, το αμετάκλητο, τότε που μια σχέση δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μια σχέση. Τώρα, απ’ αυτή τη νύχτα και μπρος, απ’ αυτό το πρωινό που θα ξημερώσει, όσα και να ’ναι τα κρεβάτια όπου θα βρεθώ από τώρα έως το τελευταίο μου κρεβάτι, ποτέ πια δεν θα μπορέσω να ξανακάνω μια από κείνες τις αγορίστικες, τις όλο ενθουσιασμό σχέσεις – που στην πραγματικότητα, αν το σκεφτεί κανείς, είναι ένα είδος ανώτερου ή πάντως πιο επιτηδευμένου αυνανισμού. Oι άνθρωποι είναι τόσο πολύμορφοι που δεν μπορείς να τους αντιμετωπίζεις με τόση ελαφρότητα. Κι εγώ

RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=