Τα κορίτσια του Λα Μπαλέν

J U L I A M A L Y E 52 τιά της Μαργκερίτ. Σκέφτεται τη Λουσί που είχε έρθει να τη βρει μετά το μάθημα. Ήθελε να μάθει περισσότερα για τη βελανιδιά και άκουγε ευλαβικά τη Μαργκερίτ να της μιλάει για τον Άγιο Λουδοβίκο που απένειμε δικαιοσύνη κάτω από ένα δέντρο. Και τώρα, που οι διευθυντές συζη- τούν τον προϋπολογισμό του επόμενου έτους, που ο νεαρός αρχηγός της αστυνομίας φαίνεται να έχει ξεχάσει τα πάντα γι’ αυτή, ηΜαργκερίτ σκέφτεται τι όμορφα που είχε νιώσει αφενός που δεν ήταν μόνη, αφετέρου που είχε κρατήσει την προσοχή της Λουσί έστω και για λίγα λεπτά. Την ημέρα της αναχώρησης των γυναικών, η ζέστη απλώ- νεται στο Παρίσι, όπως το θαλασσινό νερό σε βάρκα που βυθίζεται. Έξω τίποτα δεν κινείται. Το Σαλπετριέρ μοιάζει με πίνακα του εαυτού του. Η αγορά της Αυλής του Σαν Λουί είναι έρημη, αλλά οι μυρωδιές από παστό ψάρι, ιδρώτα, μοσχοκάρυδο και τριφύλλι τρυπώνουν μέσα από τα ερμη- τικά κλειστά παράθυρα. ΗΜαργκερίτ στέκεται στο κατώφλι του κτιρίου της Διεύθυνσης και παρακολουθεί καθώς οι υπηρέτες περνούν χαλινάρια όλο και σε περισσότερα άλογα. Στην άπνοια του Ιουνίου, τα ζώα κλείνουν τα μάτια τους για να προστατευτούν από τις μύγες. Η δεσποινίς Μπαγί τής είπε ότι δεν υπήρχε λόγος να περιμένει εδώ, ότι θα ήταν πιο δροσερά στο γραφείο της. Μα αντί να πάει στον πρώτο όροφο, η Μαργκερίτ της ζήτησε να φέρει μια καρέκλα. Νιώθει την ανάγκη να προσφέρει έναν αποχαιρετισμό στις κοπέλες.