Τα κορίτσια του Λα Μπαλέν

T A K O Ρ Ι Τ Σ Ι Α Τ Ο Υ Λ Α Μ Π Α Λ Ε Ν 37 Κοιτάζει τηΜαργκερίτ με προσμονή, αλλά αυτή δεν έχει τίποταναπροσθέσει.Παρατηρεί τοάδειοκάθισμαδίπλαστο παράθυρο και τον ακίνητο τροχό. Ρωτάει αν λείπει κάποια. «Το πρωί η Μενού πήρε άδεια να κάνει μια βόλτα στον κήπο». «Να υποθέσω ότι η συμπεριφορά της ήταν ικανοποιητι- κή λοιπόν;» «Ήταν» λέει η δεσποινίς Σουιβί. Ισιώνει το κεφάλι της και προσθέτει: «Ώσπου έχασε την κατήχηση». «Θα ήθελα να τη δω». Οι τροχοί συνεχίζουν να περιστρέφονται, πιο γρήγορα, πιάνοντας ακτίνες φωτός που τρεμοπαίζουν στους τοίχους. «Κυρία, δεν είμαι σίγουρη πως…» «Είμαι όμως εγώ». Η γυναίκα που βρίσκει ηΜαργκερίτ στο κελί τουΜεζόν ντε Κορεξιόν έχει ελάχιστα κοινά μ’ εκείνη που αντίκρισε τον Μάρτιο στο Γκραντ Φορς. Το δέρμα της είναι πιο λα- μπερό, λιγότερο γκρίζο, ενώ λίγα σγουρά ανοιχτόχρωμα μαλλιά γεμίζουν το καπέλο που κάποτε έπεφτε επίπεδο στο ξυρισμένο κεφάλι της. Φαίνεται ψηλή κάτω από το μικρό παράθυρο, ενώ το φως πέφτει στα ψηλά ζυγωματικά της και στα γαλάζια μάτια της. Κοιτάζει τη Μαργκερίτ σαν να περιμένει την επόμενη κίνηση ενός άγριου θηρίου. «Ξέρεις για ποιον λόγο μεταφέρθηκες στο Μεζόν ντε Κορεξιόν;» Η Ζενεβιέβ δεν φαίνεται να την ακούει. Έχει το κεφάλι της στραμμένο προς μια από τις γωνιές του κελιού και η Μαργκερίτ πρέπει να κάνει ένα βήμα πιο κοντά για να κα-