Τα κορίτσια του Λα Μπαλέν

T A K O Ρ Ι Τ Σ Ι Α Τ Ο Υ Λ Α Μ Π Α Λ Ε Ν 31 γράφονται κάτω από τον αντίχειρά της. Γυρίζοντας, μόλις που πρόλαβε να δει την προϊσταμένη να εξαφανίζεται βια- στικά προς τα μέσα, χωρίς να κοιτάζει πίσω. ΗΜαργκερίτ αισθάνθηκε έναν κόμπο στο στομάχι της. Η γυναίκα δεν μπορούσε να φροντίσει άλλη μία τρόφιμη, αλλά έπρεπε. Κοίταξε τα γκριζογάλανα μάτια του μωρού, τα λεπτά μαλλιά που έγιναν κόκκινα όταν η Μαργκερίτ ξαναβρέθηκε στο αμυδρό φως του κοιτώνα. Το κορίτσι είχε εγκαταλειφθεί και είχε αφεθεί στην τύχη του. ΗΜαργκερίτ δεν μπορούσε να κάνει πολλά για τους ανθρώπους που πέθαιναν στους δρόμους του Παρισιού. Αλλά στο Σαλπετριέρ ήταν διαφο- ρετικά τα πράγματα. Στη μικρή της πόλη, τα μωρά τα φρό- ντιζαν, όσο κρύος κι αν ήταν ο χειμώνας. Επέστρεψε στο Λα Κρες την επόμενη μέρα, και τη μεθε- πόμενη. Θυμόταν τα νιάτα της, όταν ήταν είκοσι χρονών και έτρεχε από τον έναν κοιτώνα στον άλλο. Εκείνον τον καιρό, στα πενήντα οκτώ της χρόνια πια, έλεγε στον εαυτό της ότι επέστρεφε για όλα τα παιδιά και όχι μόνο για ένα. Ως νεαρή μοναχή επιφορτισμένη με διοικητικά καθήκοντα είχε μάθει, μέσα από πολλές δυσκολίες, ότι δεν μπορούσε να σώσει τους πάντες – η επιληπτική γυναίκα θα πέθαινε ό,τι κι αν έκανε η ίδια, η ελευθέρων ηθών εγκυμονούσα δεν υπήρξε αρκετά δυνατή ώστε να καταφέρει να γεννήσει. Το ίδρυμά της όμως, το προσωπικό της, μπορούσε να σώσει ανθρώπους. Μπορούσε να ζητήσει περισσότερα κεριά, ξύ- λα, κουβέρτες, και το έκανε. Μπορούσε να αναμορφώσει την εκπαίδευση των ορφανών, ο αριθμός των οποίων αυξή- θηκε απότομα μετά τον χειμώνα του 1709, και θα το έκανε.