Τα κορίτσια του Λα Μπαλέν

J U L I A M A L Y E 28 νανουρίσματα θέλει στη Λε Νεάντ. Αντίθετα, ηΜαργκερίτ πιάνει τον εαυτό της να ψάχνει το γράμμα της αδελφής της. Ξέρει τι πρόκειται να διαβάσει εκεί μέσα. Η Λουσί πάντοτε έκανε τα πράγματα να ακούγονται χειρότερα απ’ ό,τι ήταν. Στα δώδεκά της χρόνια χαρακτήρισε μια κανάτα με ξινόγαλο «επίθεση κατά της ευζωίας της». Στα εβδομή- ντα ένα της, θα αποκαλούσε δολοφόνο μια ερωτοτροπού- σα υπηρέτρια. Στο σημείωμά της, η Λουσί λέει χειρότερα πράγματα. Ζητά να επιστρέψει ηΜενού αμέσως στην απομόνωση. Οι παράγραφοι είναι πυκνές, γεμάτες με τις συνήθεις ρητο- ρικές ερωτήσεις και με έντονα συναισθηματικές προτά- σεις. Η Μαργκερίτ στέκεται στην τελευταία: «Λυπηθείτε αυτά ταπαιδιά των οποίων οι μητέρες διδάχθηκαν την τέχνη των βάρβαρων δολοφονιών!». Η Μαργκερίτ όμως δεν αι- σθάνεται οίκτο. Αισθάνεται θυμό και απογοήτευση. Θυμό για τη Λουσί που πάντα παρεμβαίνει, απογοήτευση για τη Ζενεβιέβ που οι πράξεις της τη δυσκολεύουν να τη συγχω- ρήσει. Βλέπει τη φυλακισμένη κουλουριασμένη στο κελί της, με τα ακίνητα μπλε μάτια της κάτω από το φως του φανού. Έξω, υγρά βήματα γλιστρούν στον Κήπο των Αδελ- φών. Ένα αγόρι διαλαλεί τη σαρακοστιανή πραμάτεια του – φρούτα εποχής. Δεν πρόκειται να αλλάξει γνώμη. Μεταφέρει τον φάκε- λο της Μενού από τα αρχεία του Γκραντ Φορς στη στοίβα που προορίζεται για το Μεζόν ντε Κορεξιόν. Δεν την απα- σχολεί ιδιαίτερα αν η Ζενεβιέβ είναι στ’ αλήθεια το τέρας που περιγράφει η αδελφή της. Παίρνει ένα κομμάτι χαρτί.