Τα κορίτσια του Λα Μπαλέν

T A K O Ρ Ι Τ Σ Ι Α Τ Ο Υ Λ Α Μ Π Α Λ Ε Ν 25 της χρόνια και ακόμα προσπαθεί να αποδείξει ότι αυτή ήταν εξαρχής η προφανής πρώτη επιλογή. Η Μαργκερίτ περιμένει τις προϊσταμένες αδελφές στην τραπεζαρία. Όπου να ’ναι θα έρθουν και σίγουρα θα εν- θουσιαστούν όταν ακούσουν για τη νέα τους αποστολή. Οι προϊσταμένες τωνΜεζόν ντε Κορεξιόν και Μεζόν Σαν Λουί θα τη βοηθήσουν να καταρτίσει τον κατάλογο. Ιδέες θα της δώσουν απλώς, όπως επαναλαμβάνει από το πρωί στον εαυτό της ηΜαργκερίτ. Πλησιάζει στο παράθυρο, σαρώνει με το βλέμμα την Αυλή του Σαν Λουί μήπως διακρίνει την ασπρόμαυρη στολή των γυναικών, αλλά η ώρα του δείπνου πλησιάζει και είναι αδύνατον να εντοπίσει τον οποιονδή- ποτε μέσα στο πολύβουο πλήθος. Ξέρει και με κλειστά μάτια τι βρίσκεται πέρα από το Κτίριο του Μαζαρέν και το Εργαστήρι του Σαν Λεόν: Ο ναός του Σαν Λουί και έπειτα ένας λαβύρινθος από αυλές, δεκάδες κοιτώνες και εργα- στήρια, ακόμα περισσότεροι δρόμοι που οδηγούν στις κου- ζίνες, στο κτίριο με τις λινοθήκες και στο ιατρείο, για να καταλήξουν όλα στον μεγαλύτερο κήπο του νοσοκομείου, τον Κήπο του Λε Μαρέ. Και τώρα, ακριβώς στα πόδια της, αδελφές, υπηρέτριες, αμαξάδες, τοξότες, ιερείς – όλοι μαζί στοιβαγμένοι ανάμεσα στους πάγκους της αγοράς, δίπλα στην Πορτ ντε Σαμπ , ή Πύλη των Αγρών, λες και το Σαλπετριέρ, η δική της πόλη, ήταν όλη κι όλη τόσο μικρή σε μέγεθος όσο η πρώτη του αυλή. «Κυρία».