Τα κορίτσια του Λα Μπαλέν

J U L I A M A L Y E 24 αυτόν τίποτα περισσότερο από ένα θέμα συζήτησης με τους βασιλικούς αξιωματούχους, απλά φαντάσματα έξω από την άμαξά του κατά την επιστροφή του από τις Βερ- σαλλίες. ΗΜαργκερίτ δεν ήταν η πρώτη επιλογή του πατέρα της για να εργαστεί στο Σαλπετριέρ. Λίγα χρόνια αφότου ο βα- σιλιάς ίδρυσε το νοσοκομείο, ο πατέρας τους είχε προγραμ- ματίσει να στείλει εκεί τη Λουσί. Τότε η απόφασή του φαι- νόταν λογική ακόμα και στη Μαργκερίτ. Η Λουσί ήταν ξύπνια και ευφυής. Διέθετε ένα πείσμα που οι άλλοι λαν- θασμένα εκλάμβαναν ως υπομονή ή αποφασιστικότητα. Ήταν το είδος του ατόμου του οποίου οι εκκεντρικότητες λειτουργούσαν προς το συμφέρον του. Όταν έκλεινε την πόρτα κατάμουτρα σε κάποιον κόμη, πάντα θα βρισκόταν κάποιος που θα σχολίαζε επιδοκιμαστικά: «Βέβαια, χαρα- κτηριστική αντίδραση για τη Λουσί». Ο πατέρας τους ήταν πεπεισμένος ότι με τις ιδέες και την τόλμη της θα έκανε το νέο νοσοκομείο ένα σύγχρονο ίδρυμα. Άλλαξε γνώμη όταν ο μέλλων αρχηγός της αστυνομίας τού ζήτησε το χέρι της Λουσί. Ήταν ένα ζεστό χειμωνιάτι- κο πρωινό και ο πορτοκαλής ουρανός έλιωνε το χιόνι. Ο πατέρας στράφηκε στη Μαργκερίτ, της ξανάπε για τον άντρα που προσποιούνταν τον τραυματισμένο στρατιώτη στη Λα Κουρ ντεΜιράκλ, είπε ότι τέτοιου είδους άνθρωποι θα χρειάζονταν τη βοήθεια κοριτσιών σαν αυτή. Η Μαργκερίτ ακόμα και σήμερα δεν είναι σίγουρη τι είδους κορίτσι είναι. Αυτό που ξέρει είναι πως έχει φτάσει πια τα εξήντα εννέα