Τα κορίτσια του Λα Μπαλέν

J U L I A M A L Y E 22 Προτού ο πατέρας τους να αποφασίσει πως ηΜαργκερίτ θα υπηρετούσε στο νεότευκτο νοσοκομείο, εκείνη πιθανόν δεν είχε δώσει ιδιαίτερη σημασία σε τίποτε από αυτά. Από τη στιγμή όμως που προοριζόταν κι εκείνη για το Σαλπε- τριέρ, άκουγε με ενδιαφέρον κάθε ιστορία που αφορούσε τους φτωχούς, διότι σύντομα θα ζούσε ανάμεσά τους. Πα- ρακολουθούσε τηΛουσί ναακουμπάει ένακομμάτι σκούρου ταφτά στο αριστερό της μάγουλο και την άκουγε να φλυα- ρεί για τα ποδοφιλήματα του βασιλιά. ΗΜαργκερίτ φαντα- ζόταν τα μαυριδερά δάχτυλα των ποδιών και τα σπασμένα νύχια, έπειτα τα σαρκώδη χείλη του βασιλιά. Εκείνη τη στιγμή η Λουσί στράφηκε να την κοιτάξει. «Δεν χρειάζεται να ανησυχείς» είπε. «Εκεί που πηγαίνεις εσύ, δεν θα χρεια­ στεί να φιλήσεις κανέναν. Αμφιβάλλω γενικώς αν θα υπάρ- χουν έστω και αγγίγματα». Αποδείχθηκε ότι η Λουσί είχε δίκιο για τα φιλιά, μα έκα- νε λάθος για όλα τα υπόλοιπα. Στη διάρκεια των πενήντα ενός χρόνων της στο Σαλπετριέρ, ηΜαργκερίτ χρειάστηκε να κρατήσει πολλά κοκαλιάρικα, ξενυχιασμένα χέρια μέσα στα δικά της. Μεγάλωσε ακούγοντας για τους φτωχούς ανθρώπους του Παρισιού. Μετά τις εξεγέρσεις της Σφενδόνης, ο πα- τέρας της της μιλούσε για τους αγρότες που, έχοντας χάσει το βιος τους, εγκατέλειπαν την ύπαιθρο και κατέφευγαν λυβδο, τα οποία άλειφαν στο πρόσωπο και στο ντεκολτέ τους για να δείχνουν πιο χλωμά. Για να τονίσουν ακόμα περισσότερο το αποτέλεσμα, ορισμένες ζωγράφιζαν στο στήθος τους φλέβες.