Τα κορίτσια του Λα Μπαλέν

J U L I A M A L Y E 20 Όταν ηΜαργκερίτ σηκώνει το κερί και φωτίζει το διπλα- νό κελί, αντικρίζει μια γονατιστή μορφή. Οι αρθρώσεις της είναι κατακόκκινες καθώς χτυπάνε στον τοίχο. Η κρατού- μενη δεν σταματάει ούτε κι όταν το φως πέφτει στα πόδια της, ούτε όταν στρέφει το κεφάλι προς την πόρτα και ρίχνει το ξεθωριασμένο βλέμμα της πάνω στη Μαργκερίτ. Η Μαργκερίτ της ανταποδίδει τη ματιά για αρκετή ώρα, τόση ώστε να προσέξει τα αιμοφόρα αγγεία που σχηματίζουν έναν περίπλοκο ιστό γύρωαπό τις μπλε ίριδες της γυναίκας, τόση ώστε να νιώσει τον πόνο να ξυπνά και πάλι στο δικό της πόδι. Όταν επιστρέφει στην προϊσταμένη, δεν μπορεί να πει με σιγουριά ποια από τις δύο απέστρεψε πρώτη το βλέμμα – η ίδια ή η γυναίκα που κάποτε δούλευε για την αδελφή της. «Κάντε τις απαραίτητες ενέργειες για να ντύσετε το αξιο­ θρήνητο πλάσμα» λέει η Μαργκερίτ πλησιάζοντας. «Και, σας παρακαλώ, μεταφέρετε τη Μενού στους κοιτώνες του Μεζόν ντε Κορεξιόν». Η δεσποινίς Ελοτέν μοιάζει έτοιμη να μιλήσει, μα τελι- κά δεν το κάνει. Η δεσποινίς Μπαγί προσφέρει δειλά το μπράτσο της, από το οποίο ηΜαργκερίτ κρατιέται και στη- ρίζεται σε όλη τη διαδρομή ως τον κοιτώνα της. Επιστρέ- φοντας στο γραφείο της, προσθέτει ένα δεύτερο όνομα στον κατάλογο επιβατών του Λα Μπαλέν. Όταν ηΜαργκερίτ πάτησε το πόδι της για πρώτη φορά στο Σαλπετριέρ, το Γενικό Νοσοκομείο αριθμούσε ήδη δεκατρία