Τα κορίτσια του Λα Μπαλέν

T A K O Ρ Ι Τ Σ Ι Α Τ Ο Υ Λ Α Μ Π Α Λ Ε Ν 13 Γκραντ Φορς, την Πτέρυγα των Φυλακισμένων δηλαδή. Ο κύριος Ζολί ντε Φλερί ήταν σαφής: ΟκυβερνήτηςΜπιενβίλ δεν επιθυμεί άλλες κρατούμενες.Αντ’ αυτών ζητάει περίπου ενενήντα γυναίκες, γόνιμες, γλυκομίλητες και ικανές. Που σημαίνει πως ηΜαργκερίτ έπρεπε να διαλέξει είτε κορίτσια από τοΜεζόν ντε Κορεξιόν, το αναμορφωτήριο του Σαλπε- τριέρ, που είχαν δείξει καλή διαγωγή, είτε κορίτσια από το ορφανοτροφείο Μεζόν Σαν Λουί. Στο μυαλό της έρχεται η δωδεκάχρονη Σαρλότ Κουτουριέ, το κοκκινομάλλικο ορφα- νό κορίτσι με την όμορφη φωνή. Τη φαντάζεται να ταξι- δεύει στην άγνωστη, βάρβαρη Γαλλική Λουιζιάνα, τη μα- κρινή γη που περισσότερο φόβο προκαλεί στη Μαργκερίτ παρά θαυμασμό. Όχι, όχι τη Σαρλότ. Θα κρατούσε το παιδί ασφαλές στο Σαλπετριέρ. Σε λίγα χρόνια θα μπορούσε να αναλάβει διοικητική θέση εδώ. ΗΜαργκερίτ λέει στον εαυ- τό της πως χρειάζονται πιο δυνατά κορίτσια στονΜισισιπή. Βυθίζει το φτερό της στο μελάνι. Η συνωμοσιολόγος είχε και μια πολύ μικρότερη αδελφή, που λογικά δεν είχε προλάβει ακόμα να διαφθαρεί. ΗΜαργκερίτ προσπαθεί να θυμηθεί το όνομά της. Αντουανέτ; Όχι, από «Ε» άρχιζε μάλλον. Της έρχεται στο μυαλό η δική της αδελφή, μαζί και όλοι εκείνοι οι άνθρωποι που πάσχιζαν να καταλάβουν πώς ήταν δυνατόν η αυστηρή ηγουμένη του Σαλπετριέρ και η κομψή μαρκησία ντ’Αρζενσόν, σύζυγος του πρώην και μητέρα του νυν επικεφαλής της αστυνομίας, να έχουν με- γαλώσει στο ίδιο σπίτι. Κάτω από τη φράση Επιβαίνουσες του Λα Μπαλέν σημειώνει: 1) Ετιενέτ (ή μήπως Αντουανέτ;) Ζανσόν – κάπου 15 με 17 ετών.