ARNE DAHL 16 σινη μορφή του Λονγκχόλμεν. Όταν φτάνουν στο καθαυτό Σέντερμαλμ, ο Φρισέλ βλέπει, εντελώς τυχαία, ότι μια μικρή ομάδα ανθρώπων έχει συγκεντρωθεί σ’ ένα γυμνό ύψωμα, παρόλο που δεν είναι καν έξι η ώρα το πρωί. Αλλά οι άνθρωποι δεν τον ενδιαφέρουν τόσο πολύ. Αυτό που τον ενδιαφέρει είναι η διαδρομή των πουλιών ώσπου να εξαφανιστούν πάνω από τη μικρή εσωτερική θάλασσα λίγο προς τ’ ανατολικά. Σύντομα όμως δεν θα μπορεί να μείνει πεσμένος μπρούμυτα και ανενόχλητος δίπλα στο νερό· ήδη αισθάνεται βλέμματα δυσπιστίας από τους πρωινούς περιπατητές της πόλης στα μονοπάτια πεζοπορίας της βόρειας παραλίας της λίμνης Μέλαρεν, της Νορ Μέλαρστραντ, οι οποίοι περνούν μερικά μέτρα πίσω του. Ο Λούκας Φρισέλ ίσως θα μπορούσε να είχε ήδη την οικονομική δυνατότητα να μετακομίσει από το διαμέρισμα στα Κεντρικά της αστυνομίας, αλλά, όταν πήρε τον πρώτο του μισθό έπειτα από οχτώ και πλέον χρόνια, αγόρασε αμέσως ένα ζευγάρι κιάλια προηγμένης τεχνολογίας. Φαινόταν σαν να μην ήταν ακόμη συνηθισμένος πραγματικά στην ιδέα του χρήματος ως μέτρου των πάντων. Έρχεται από μιαν άλλη εποχή. Από έναν άλλον κόσμο. Εν πάση περιπτώσει, είναι η μέρα που έχει ρεπό, κι αποφασίζει ν’ αγνοήσει τα βλέμματα και να παρακολουθήσει ακόμη μερικά τελευταία αποδημητικά πουλιά. Τσίχλες, σπίνοι, πάπιες και αρπακτικά μεταναστεύουν τον Σεπτέμβριο. Τα προηγούμενα σμάρια που παρακολουθούσε ήταν πάπιες και τούτη τη φορά ελπίζει να δει κάποια μεγάλα αρπακτικά πουλιά που τραβούν για τη Δυτική Αφρική. Στην καλύτερη περίπτωση, ψαραετούς. Ή έστω κάποια λίγο πιο ασυνήθιστα είδη, όπως γαλαζολαίμηδες ή κεφαλάδες.
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=