15 2 Όταν εκείνη η σχεδόν βιβλική χαλαζόπτωση ρήμαξε τα περίχωρα τη νύχτα της δεκάτης τρίτης του Σεπτέμβρη, δεν αναζήτησε κάπου καταφύγιο. Το αντίθετο: βγήκε έξω. Έστρεψε το κεφάλι προς τον σκοτεινό ουρανό και άφησε το πρόσωπό του να υποδεχτεί το χαλάζι που είχε μέγεθος μπιζελιού. Ήταν σαν ένας χαιρετισμός από άλλη εποχή. Τώρα ο Λούκας Φρισέλ βλέπει το αυγερινό φως του όψιμου καλοκαιριού να μπλέκεται στις κλαδωσιές που απλώνονται πάνω από τη λαμπερή επιφάνεια του κόλπου. Πριν σηκώσει τα κιάλια ακριβείας, οσφραίνεται τον αέρα και, στη φευγαλέα σκιά μιας στιγμής, του φαίνεται ότι μυρίζει κάστανο. Μετά τα κιάλια συλλαμβάνουν αποδημητικά πουλιά στον μακρινό ορίζοντα. Όλα είναι ακόμη φύση, γυμνή φύση. Μέχρι που τ’ αποδημητικά πουλιά πετούν από μια κατασκευή που δεν ανήκει στην ανέγγιχτη από τον άνθρωπο φύση. Περνούν κάμποσες στιγμές μέχρι να φανεί ότι πρόκειται για γέφυρα – και μάλιστα όχι οποιαδήποτε γέφυρα. Είναι η Δυτική Γέφυρα, η Βέστερμπρου, η γέφυρα που συνδέει τα δύο μεγαλύτερα νησιά της Στοκχόλμης, το Κούνγκσχολμ και το Σέντερμαλμ, και από τη θέση του στο πρώτο, με την πανοραμική θέα, ο Λούκας Φρισέλ παρακολουθεί το σμήνος πάνω και πέρα από τη σιλουέτα του δεύτερου νησιού. Αλλά πρώτα τα πουλιά φαίνονται να εφάπτονται στην πρά-
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=