ARNE DAHL 10 Νοτερές, βουβές ανάσες. Η ζωή του υπήρξε αφιερωμένη στην εργασία στις παρυφές της κοινωνίας. Κι έχει συχνά φανταστεί πώς τελειώνει τις μέρες του. Σχεδόν καθημερινά φανταζόταν τον θάνατό του. Και σχεδόν πάντοτε κατάφερνε να φανταστεί ποιος, στο σενάριο αυτό, θα ήταν ο πιθανότερος εκτελεστής του. Αλλά όχι τώρα. Γιατί τώρα έχει μείνει με την απορία. Τα μάτια του, τουλάχιστον, λειτουργούν ανεμπόδιστα. Και μόλις αρχίζουν να συνηθίζουν το μισόφωτο, διακρίνουν μια αίθουσα ευρύχωρη, όλο σκουπίδια, απροσδιόριστης χρήσης, ίσως βιομηχανικό χώρο στο παρελθόν. Νοτισμένα παλιά χαρτόνια αναμειγνύονται με κουτάκια μπίρας τόσο παλιά που μοιάζουν να έχουν σκουριάσει, με μπουκάλια οινοπνευματωδών ποτών που οι ετικέτες τους έχουν προ πολλού γίνει ένα με κάτι που μοιάζει με χωμάτινο δάπεδο, με σύριγγες που συναναστρέφονται με τόλμη περισσή σελίδες της Βίβλου, με πεταμένα μπογαλάκια με παλιά ρούχα, φανερά μουχλιασμένα, με παλιότερα σκουριασμένα αλλά και πιο πρόσφατα κουτιά σπρέι που αντικατοπτρίζουν τις παραστάσεις γκράφιτι –σε διάφορες χρωματικές κλίμακες και διαφόρων χρονολογιών– που κοσμούν τους τοίχους και θυμίζουν ετήσιους δακτυλίους σε κορμούς δέντρων. Υπάρχουν όμως και πράγματα εκεί που δεν βρίσκονταν στο ίδιο μέρος εδώ και χρόνια. Βλέπει αστραφτερές ατσάλινες ράγες λυγισμένες σε γεωμετρικά σχήματα, πυραμιδοειδείς θα έλεγε κανείς, βλέπει ορθογώνια από χαρτόνι μήκους αρκετών μέτρων, στοιβαγμένα το ένα πάνω στο άλλο, και βλέπει επίσης κάτι άλλο πιο μακριά, σ’ εκείνους τους γεμάτους λάδια και γράσα τοίχους. Φύλλα χαρτιού είναι στερεωμένα εκεί, πιθανόν με καρφιά. Αυτό που υπάρχει στα φύλλα θα μπορούσε να οριστεί ως τέ-
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=