Ταξίδι στη σκιά του Βυζαντίου

TAΞΙΔΙ ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ 32 Τόπους και καταφεύγει στην έρημο, όπου τον κυριεύουν οι τύψεις και επιχειρεί να αυτοκτονήσει. Μόνο όταν ένα λιοντάρι αρνείται να τον κατασπαράξει συμφιλιώνεται με την πιθανότητα της θεϊ- κής συγχώρησης. Συναντάμε έναν μετανοημένο τυμβωρύχο από την Αλεξάνδρεια ο οποίος ισχυρίζεται πως τον άρπαξε ένα πτώ- μα όταν επιχείρησε να του κλέψει το σάβανο (και δεν τον άφησε παρά μόνο αφού υποσχέθηκε να ασχοληθεί με ένα πιο αξιοπρε- πές επάγγελμα)∙ έναν δόκιμο μοναχό που, κυριευμένος από την επιθυμία, επισκέπτεται ένα πορνείο στην Ιεριχώ (και σύντομα προσβάλλεται από λέπρα)∙ τη σύζυγο ενός εμπόρου από την Ασκάλωνα που αναγκάζεται να πουλήσει το κορμί της για να ζήσει όταν βυθίζεται το καράβι του άντρα της. Ορισμένοι χαρακτήρες μοιάζουν αλλόκοτα γνώριμοι. Μία ιστορία αφορά τη βυζαντινή εκδοχή του πατέρα Χριστόφορου, ενός φιλόζωου μοναχού από ένα μοναστήρι στα περίχωρα της Αλεξάνδρειας, ο οποίος όχι μόνο ταΐζει τα σκυλιά της μονής, αλλά αφήνει αλεύρι στα μυρμήγκια και μουλιασμένα παξιμάδια στη σκεπή για τα πουλιά. Άλλοι χαρακτήρες είναι μάλλον πιο εξωτικοί σε σχέση με ό,τι θα μπορούσε να υπάρχει σήμερα, όπως ο μοναχός Αδολάς που «κλείστηκε σε μια κουφάλα δέντρου» στη Θεσσαλονίκη, κόβοντας «ένα μικρό άνοιγμα στον κορμό απ’ όπου συνομιλούσε με όσους έρχονταν να τον επισκεφτούν». ΟΜόσχος είναι απρόβλεπτος αφηγητής. Ήταν ένθερμος υπέρ- μαχος της ορθοδοξίας σε μια εποχή γεμάτη προκλήσεις εξαιτίας μιας εντυπωσιακής ποικιλίας αιρετικών ρευμάτων που διέτρεχαν τις πόλεις των καραβανιών στην Ανατολή, με αποτέλεσμα οι μονοφυσίτες, οι Εβραίοι, οι μανιχαϊστές, οι οπαδοί του Ζωροά- στρη και οι γνωστικοί να βρίσκουν εξαιρετικά περιορισμένη θέση στα γραπτά ενός ανθρώπου η ανεκτικότητα του οποίου για τις πεποιθήσεις των άλλων ήταν αντίστοιχα περιορισμένη με των σύγχρονων διαδόχων του στο Άγιο Όρος. Ωστόσο το Λειμωνάριο