Ταξίδι στη σκιά του Βυζαντίου

TAΞΙΔΙ ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ 20 «Μήπως καταφέρατε να μιλήσετε στον ηγούμενο για το αίτη- μά μου να δω το χειρόγραφο;» «Λυπάμαι» είπε ο Χριστόφορος. «Ο ηγούμενος λείπει στην Κωνσταντινούπολη. Έχει συνάντηση με τον Οικουμενικό Πατριάρ­ χη. Όμως, μπορείς ευχαρίστως να μείνεις μέχρι να επιστρέψει». «Πότε δηλαδή;» «Κανονικά πρέπει να επιστρέψει για τη γιορτή της Μεταμόρ- φωσης». «Μα αυτή –αν δεν κάνω λάθος– είναι σε δεκαπέντε μέρες». «Η υπομονή είναι σημαντική μοναστική αρετή» είπε ο Χρι- στόφορος, γνέφοντας με ύφος φιλοσοφικό στον Κάλλιστο, έναν μάλλον κοκαλιάρη, κοντοπόδαρο γέρο κεραμιδόγατο που μέχρι τότε δεν είχε καταφέρει να αρπάξει ούτε ένα ψαροκόκαλο. «Η άδεια παραμονής μου λήγει μεθαύριο» είπα. «Το διαμο- νητήριό μου έχει ισχύ μόνο τριών ημερών. Πρέπει να φύγω με το αυριανό πρωινό καράβι». Κοίταξα τον γέροντα μοναχό. «Σας παρακαλώ – έκανα τόσο δρόμο για να δω αυτό το βιβλίο». «Φοβάμαι πως ο ηγούμενος επιμένει να θέτει πρώτα κάποια ερωτήματα σε όποιον…» «Δεν μπορείτε να κάνετε κάτι;» Ο γέροντας χάιδεψε σκεφτικός τη γενειάδα του. «Δεν θα ’πρε- πε να το κάνω» είπε. «Εξάλλου, δεν λειτουργούν τα φώτα στη βιβλιοθήκη». «Στον ξενώνα υπάρχουν μερικές λάμπες πετρελαίου» πρό- τεινα. Μερικά δευτερόλεπτα έμεινε σιωπηλός, αναποφάσιστος. Τε- λικά υποχώρησε: «Βιάσου» είπε. «Πήγαινε στον πατέρα Ιάκωβο: δες αν θα σου δανείσει τα φανάρια». Ευχαρίστησα τον Χριστόφορο και πήρα τον δρόμο για το μοναστήρι με ζωηρό βήμα, πριν προλάβει να αλλάξει γνώμη. «Και μην αφήσεις τον Ιάκωβο να σου πει την ιστορία της