Ταξίδι στη σκιά του Βυζαντίου

ΑΓΙΟ ΟΡΟΣ 19 κεφάλι του φορούσε ένα πλεχτό μαύρο σκουφί, γερμένο παιχνι- διάρικα. Πήρε τις αποσκευές μου και με οδήγησε στον ξενώνα, όπου μου έβαλε ένα ποτήρι ούζο και μου πρόσφερε ένα μπολάκι γεμάτο λουκούμια με γεύση τριαντάφυλλο. Όλο αυτό το διάστημα φλυαρούσε χαρωπά για τη ζωή του στο εμπορικό ναυτικό. Όπως είπε, τον χειμώνα του 1959 είχε επισκεφτεί το Αμπερντίν με ένα κυπριακό πλοίο και δεν θα ξεχνούσε ποτέ στη ζωή του την ομίχλη και το τσουχτερό κρύο. Ρώτησα πού θα μπορούσα να βρω τον βιβλιοθηκάριο, τον πατέρα Χριστόφορο. Η επιστολή του πατέρα Χριστόφορου –που έφερε το σπουδαίο αυτοκρατορικό έμβλημα, τον δικέφαλο αετό του Βυζαντίου– ήταν εκείνη που με δελέασε αρχικά για να επισκεφτώ τον Άθω. Όπως ανέφερε στην επιστολή, το χειρόγραφο που αναζητούσα υπήρχε στη βιβλιοθήκη της μονής Ιβήρων. Ναι, είχε διασωθεί, και θα προσπαθούσε να πείσει τον ηγούμενο να μου επιτρέψει να το δω. «Αυτή την ώρα ο Χριστόφορος θα είναι στον ταρσανά» είπε ο πατέρας Ιάκωβος «και θα ταΐζει τις γάτες του». Βρήκα τον ηλικιωμένο να στέκεται στην προβλήτα, κρατώντας έναν κουβά γεμάτο με ψαροουρές. Ένα ζευγάρι τεράστια μαύρα γυαλιά ισορροπούσε αβέβαια στη μύτη του. Γύρω από τα πόδια του κυκλοφορούσαν δυο ντουζίνες γάτες. «Έλα, Ιουστινιανέ» φώναξε ο πατέρας Χριστόφορος. «Έλα, Χρυσόστομε, ψιψιψιτ… Ελάτε, γλυκά μου, ελάτε…» Πλησίασα και συστήθηκα. «Νομίζαμε ότι θα ερχόσουν την προηγούμενη βδομάδα» απο- κρίθηκε ο μοναχός, κάπως απότομα. «Με συγχωρείτε» είπα. «Δυσκολεύτηκα να πάρω άδεια στη Θεσσαλονίκη». Οι γάτες συνέχιζαν να τρίβονται ναζιάρικα στους αστράγαλους του Χριστόφορου, νιαουρίζοντας επιθετικά η μία στην άλλη κα- θώς άρπαζαν τα σκόρπια ψαροκόκαλα.