Ταξίδι στη σκιά του Βυζαντίου

TAΞΙΔΙ ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ 16 Τα βιβλία που συμβουλεύομαι είναι απλωμένα στη σειρά στο πάτωμα· τα σημειωματάρια που περιέχουν τις σημειώσεις μου από τις βιβλιοθήκες είναι ανοιχτά. Φάκελοι γεμάτοι με φωτοτυπημένα άρθρα σχηματίζουν μια στοίβα κάτω από το παράθυρο· τα μολύβια μου είναι ξυσμένα και τοποθετημένα σε ένα ποτήρι, με τις μύτες προς τα πάνω. Για κάθε ενδεχόμενο, έχω ένα σπιρτόκουτο δίπλα στη λάμπα θυέλλης· η γεννήτρια της μονής σταματάει να λειτουρ- γεί μετά το απόδειπνο, και αν είναι να γράψω απόψε, θα χρειαστεί να το κάνω με το κίτρινο φως της φλόγας της. Ανοιχτή στο γραφείο είναι η έκδοση τσέπης της μετάφρασης του Λειμωναρίου του παλαιού του Ιωάννη Μόσχου, του παράδοξου μικρού βιβλίου που με οδήγησε αρχικά σε αυτή τη μονή, και το πρωτότυπο χειρόγραφό του που είδα πρώτη φορά κάτι λιγότερο από μία ώρα πριν. Θεού θέλοντος, ο Ιωάννης Μόσχος θα με οδηγήσει ανατολικότερα, στην Κωνσταντινούπολη και στην Ανα- τολία, και στη συνέχεια νότια, στον Νείλο, και αποκεί, αν είναι ακόμη εφικτό, στη Μεγάλη Όαση της Χάργκα, το πάλαι ποτέ νότιο σύνορο του Βυζαντίου.  Σήμερα το πρωί, έξι μέρες αφότου εγκατέλειψα την υγρασία του θλιβερού σκοτσέζικου Ιουνίου, επιβιβάστηκα στο πλοίο από την Ουρανούπολη, την Πύλη του Ουρανού, και προχωρήσαμε κατά μήκος της χερσονήσου με προορισμό το Άγιο Όρος. Συναντήσαμε μία ψαρόβαρκα με μοναχούς, κυκλωμένη από ένα φωτοστέφανο γλάρων. Απέναντί μου, τρεις μεγαλόσωμοι μοναχοί με φαρδιά ράσα κάθονταν και έπιναν τον καπουτσίνο τους κάτω από ένα εικόνισμα της Παναγίας∙ στα γκρίζα μουστά- κια τους είχε σχηματιστεί μια αχνή γραμμή από το αφρόγαλα. Πίσω τους, μέσα από το φινιστρίνι, μπορούσες να διακρίνεις το πρώτο από τα αθωνίτικα μοναστήρια να υψώνεται πάνω από