Ταξίδι στη σκιά του Βυζαντίου

15 ΜΟΝΗ ΙΒΗΡΩΝ, ΑΘΩΣ, ΕΛΛΑΔΑ 29 ΙΟΥΝΙΟΥ 1994, ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΠΕΤΡΟΥ ΚΑΙ ΠΑΥΛΟΥ Το κελί μου είναι λιτό και ασκητικό. Έχει λευκούς τοίχους και πλακόστρωτο πάτωμα. Μόλις δύο έπιπλα σπάνε την αυστηρότη- τα της γύμνιας του: σε μια γωνιά βρίσκεται ένα γραφείο από ξύλο ελιάς, στην άλλη ένας σιδερένιος σκελετός κρεβατιού. Ο τελευταίος καλύπτεται από ένα και μόνο λευκό σεντόνι, κολλα- ρισμένο και άκαμπτο σαν καλύπτρα καθολικής μοναχής. Από το ανοιχτό παράθυρο διακρίνω μια σειρά από μαύρα ράσα: είναι οι καλόγεροι που δουλεύουν στον λαχανόκηπο, η μοναστική εκδοχή των φυλακισμένων που εργάζονται σε κατα- ναγκαστικά έργα, ποτίζοντας τα λάχανα πριν δύσει ο ήλιος και το ξύλινο σήμαντρο τους καλέσει για το απόδειπνο. Πέρα από τον κήπο υπάρχει ένα αμπέλι που διαγράφεται με φόντο την άγρια μαύρη πυραμίδα του Αγίου Όρους. Τα πάντα είναι ήσυχα τώρα, με εξαίρεση τον απόμακρο ήχο των κυμάτων που σκάνε στην αποβάθρα, και την αχνή ηχώ και το κροτάλισμα των μεταλλικών σκευών στις κουζίνες της μονής. Η ησυχία και η σοβαρότητα του τόπου δεν βοηθούν ακριβώς στο να σου φτιάξουν τη διάθεση, όμως δύσκολα βρίσκεις καταλλη- λότερο μέρος για να βάλεις σε τάξη τις σκέψεις σου. Δεν υπάρχουν περισπασμοί, και η μοναστική σιωπή επιβάλλει μια δική της, μια εύθραυστη διαύγεια. Είναι εννιά το βράδυ. Έχει φτάσει πια η ώρα να συγκεντρω- θώ: να γράψω, όσο το δυνατόν πιο απλά, τι ήταν εκείνο που με οδήγησε εδώ, τι έχω δει και τι ελπίζω να καταφέρω μέσα στους επόμενους μήνες.